Ik heb het concert in Amsterdam in de bioscoop gezien. Ik ben blij dat ik ben geweest, het was erg indrukwekkend! Er waren vele hoogtepunten maar helaas ook wel wat dieptepunten.
Ik was van te voren een beetje sceptisch over Alfie Boe nadat ik hem had opgezocht op YouTube, ik vond hem veel te klassiek voor de rol en ik dacht dat hij qua spel de rol ook niet helemaal aankon.. maar echt, ik ben enorm verrast door deze man! Ik denk dat dit een van de mooiste Valjean’s is die ik heb gezien/gehoord. Hij zingt inderdaad klassieker dan andere Valjeans, maar hij klinkt erg natuurlijk en ontspannen. Hij heeft een enorm bereik dat hij met ‘Who am I?’(‘2 4 6 0 1 !!!) enorm goed laat horen. Hij pakt de hoge noot met zoveel veel gemak en houdt de noot zo lang aan dat de hele 02 arena op zijn kop staat! (Zijn uitvoering was trouwens een verademing om naar te luisteren nadat ik een paar keer Rene van Kooten heb gezien.. ik kreeg in het Nieuwe Luxor bijna poliepen op m’n stembanden door naar zijn hoge pers-kreten te luisteren). Maar dan Alfie Boe qua spel.. daar heeft hij me nog wel het meeste mee verrast. Hij heeft een bepaalde uitstraling waardoor je heel snel met hem mee gaat en medelijden met hem krijgt. De finale (wanneer hij Cosette de brief geeft) deed hij zo mooi! Er rolde een grote traan over zijn wang, en ook bij mij. Dat is me bij Les Mis nog niet eerder gebeurd.
Nick Jonas ziet er precies uit zoals Marius beschreven wordt in het boek van Victor Hugo. Hij is helemaal het type; jong, knap en naief. Het is alleen jammer dat zijn stem veel te timide is, en soms zelfs zeer zwak. Tijdens ‘Red Black’ schoten een aantal mensen zelfs in de lach in de bioscoop! Dat zegt wel wat.. qua spel had hij slechts één expressie (hij keek als een aangeschoten hert :p). Maar wat Nick Jonas te kort kwam qua zang en acteren had Ramin Karimloo (Enjolras) juist veel te veel. Hij kijkt alsof hij is bezeten van de duivel! Zijn zang is te pompeus. De noten zijn allemaal zuiver hoor maar het is echt over the top. De vibrato, het penetrante timbre en volume.. het kwam bij mij te gemaakt over.
Lea Salonga als Fantine vond ik prachtig! Ik heb haar in Miss Saigon op Broadway gezien en dat is nog steeds het mooiste wat ik ooit heb gezien. Haar glasheldere stem kom je maar eens in de zoveel tijd tegen. Haar versie van ‘On My Own’ tijdens de 10th anniversary is nog steeds mijn favoriete versie van het lied. Haar vertolking van Fantine was heel anders dan dat ik de rol al die jaren voor me had gezien. Nooit eerder heb ik de wanhoop en breekbaarheid van Fantine op deze manier gevoeld.
Katie Hall (Cosette) viel me ook erg op. Ik heb veel Cosette’s gezien die of TE opera-achtig zongen of juist te belt-achtig (Suzan Seegers) met loeinoten aan het eind van ‘A heart full of love’. Katie Hall’s stem is loepzuiver en flexibel. Zangeressen zoals Katie Hall (en Joke de Kruijf)) missen we nu een beetje in Nederland.
Tot zover.. ik ga nu slapen!
Actueel
