Soms komt er iets langs wat niet meteen musical gerelateerd is, maar toch interessant genoeg is om erheen te gaan, en de ervaringen te delen. Recent was dat nog de illusieshow in de Efteling en de opera To Die For. Ook Holiday On Ice valt in dat rijtje.
Deze kerstperiode is in een zestal steden de nieuwe show Cinema Of Dreams te zien. Deze voorstelling tourde afgelopen seizoen door Duitsland, en had afgelopen weekend de laatste voorstellingen. Musicalworld was uitgenodigd erbij te zijn, en werd overspoeld met informatie.
Misschien is de reactie van Peter O’Keefe, producent van Holiday on Ice op mijn opmerking over een ijsshow in een Duits attractiepark, waar we eindeloos naar een robothondje moesten kijken, wel het meest treffend. Op mijn stelling dat je daarvoor niet naar een ijsshow gaat, was zijn reactie: “Dat vind jij.” De shows die wij maken moeten interessant zijn voor mensen die elke figuur bij naam kunnen noemen, of mensen die dat niet kunnen maar er wel van houden. Maar ook voor mensen die veel minder affiniteit met schaatsen hebben. De voorstelling, die nog zou volgen, liet prima zien hoe die gedachte ook spectaculair wordt ingevuld.
Want hoewel Holiday On Ice een grote naamsbekendheid heeft, is dat voor velen iets van vroeger. Niet meteen dat van de begintijd, zo’n 80 jaar geleden, toen er nog wilde dieren op het ijs verschenen. Maar toch wel vooral nostalgie. Maar Holiday on Ice is weldegelijk met zijn tijd meegegaan. Het bedrijf is na afsplitsing van het Amerikaanse moederbedrijf (nu Disney on Ice) in Duitse handen, heeft een hoofdkantoor in Nederland, en een Nederlandse executive producer, Michiel Morssinkhof. Hij vertelt tijdens de busreis volop, waarbij Peter O’Keefe tijdens de ontvangst nog van alles aanvult. De keuze voor de muziek is bijvoorbeeld behoorlijk eigentijds.(Dat zal de oorzaak zijn dat ik, met een muzieksmaak uit de vorige eeuw, een groot deel niet herken. Maar Benson Boone, Coldplay en Lady Gaga zijn inderdaad vrij recent). Ook de keuze voor het thema moet de jongere generatie aanspreken. Peter O’Keefe had zijn twijfels bij het filmthema van deze voorstelling, maar liet zich overtuigen dat film, mede door streamingsdiensten, actueler is dan ooit.
Het vertellen van een verhaal, zonder dat je de schaatsers laat praten, is een uitdaging. Nu is de vertelling van deze voorstelling niet heel complex, maar maakt de voorstelling net wat leuker dan een simpele opvolging van scènes. Het is opgelost door op het grote LEDscherm aan de achterzijde, na de opening rond een bloeiend filmtheater, een stukje film te laten zien. Het toont drie vrienden die bij hetzelfde, dan nog vervallen theater, een film opnemen, die viral gaat, waardoor de regisseur van het drietal een aanbieding krijgt van een producent, die een vervanging zoekt. Dit leidt tot een aantal filmopnames van de drie, de scènes op en boven het ijs, die het verhaal verder vertellen. Alleen in het begin is er nog stukje zwart-wit film stijl, waarbij de gesproken teksten zijn uitgeschreven.
Het resultaat is een pakkende show, met een aantal prachtige scènes. Voor de opening en de afsluiting van de show wordt natuurlijk enorm uitgepakt, maar ook tijdens de voorstelling zit je soms met open mond te kijken. De ene scène is dat vooral om wat de schaatsers allemaal blijken te kunnen – een schaats dance-battle tussen gangs biedt daar bijvoorbeeld ruimschoots de gelegenheid toe-, een andere is dat vooral door het totaalplaatje. Een achtervolging tijdens Dias de los Muertos is prachtig weergegeven met een enorme bewegende pop op de achtergrond, terwijl er op de schaatsvlakte, maar ook in de lucht, van alles gebeurt. Dat na dergelijk visueel geweld de aandacht kan worden vastgehouden met een solo- of duetscène maakt het des te knapper. Soms hou je even je hart vast, zoals bij een achterwaartse sprong over een mede-schaatser; je moet er niet aan denken dat dat mis gaat. Want bij zo veel sprongen en bewegingen is er natuurlijk wel eens een missertje, dat steeds knap wordt opgevangen. Er zijn een aantal technisch vernuftige props (die we tijdens een backstage tour al van dichtbij konden bewonderen) en rekwisieten, en de kostuums zijn prachtig, en veelal uitbundig. Als arenashow wil je natuurlijk ook de achterste rijen kunnen bereiken, dus veel is groots. Opvallend is ook het betrekkelijke duister waarin de spelers hun kostuumwissels moeten doen. De coulissen bevinden zich direct achter het achterdoek, dus lichtval zou de show verstoren.
De uitvoerend producent komt uit de musicalwereld, en vertelt over de totaal afwijkende auditieprocedure. De schaatsers komen van over de hele wereld, dus er is geen live moment. Er wordt om specifieke beelden gevraagd, en soms is deels ook wel bekend wat ze kunnen, omdat ze bijvoorbeeld hebben meegedaan aan de Olympische Spelen als kunstschaatser. Soms wordt er ook om aanvullend beeldmateriaal gevraagd. Een heel enkel keertje leidt dit ertoe dat iemand die op beelden is gecast niet blijkt te voldoen, maar doorgaans werkt het prima. Ik vraag Peter O’Toole of hij soms nog verrast is wat schaatsers kunnen. Hij is al bijna 10 jaar Holiday On Ice producent, maar produceerde ver voordien al de schaatsshow in Disneyland Parijs.
“Als amateurschaatser ben ik altijd overdonderd door wat ze allemaal kunnen doen. Nick, die hier schaatst, was 2x Canadees kampioen, is geweldig. Er is altijd wel iemand die je verrast. Helaas heeft hij op het moment een meniscusblessure, die waanzinnige elementen kan combineren: streetdance met ijsdans. En er is een schaatser, die tweebenig is. Normaal schaatst een schaatser of linksom of rechtsom voordat hij aan een element begint, maar deze gast kan allebei.”
De show is enorm, maar uiteraard zijn er beperkingen wat een tour als deze, met verschillende gebouwen waar gespeeld wordt, kan hebben. Op welk moment in het ontwikkelproces gaat dat een rol spelen?
“Ik zeg altijd tegen de creatieve mensen: jullie komen met de ideeën en ons werk is omdat te realiseren. Ik wil niet dat een regisseur, choreograaf of decorbouwer al me handboeien om begint. Het begint altijd met een visie, er komen altijd mood boards, er komen altijd schetsen. Daarna ga je kijken wat er haalbaar is. Er zijn altijd gekke ideeën. Kunnen we geen ronde piste bouwen? Kunnen we niet iemand uit het dak laten komen tijdens een voorshow. Dit laatste gaat bijvoorbeeld niet omdat in een zaal als deze, in Düsseldorf, het dak te laag is. Budget is mijn ding, ik weet hoeveel stoelen er zijn, en wat alles zou moeten gaan kosten; daar vermoei ik hen zo min mogelijk mee. Vervolgens kijk je naar wat er aan techniek budgettair mogelijk is. Je kunt niet én 12 artiesten aan aparte motorconstructies in de lucht laten hangen (zoals in deze voorstelling, in plaats van 1 bij de meeste voorstellingen) en een enorm vuurgordijn plaatsen. [red: vuurliefhebbers komen evengoed nog wel aan hun trekken in Cinema of Dreams]. Want uiteraard moet iedereen daar ook nog eens in getraind worden [red: er is zelfs backstage een trainingsapparaat]. Uiteindelijk zijn die dingen wel van ondergeschikt belang: iedereen kan een LEDwand neerzetten met mensen ervoor, of mensen door de lucht laten vliegen. De witte vlakte hier is ons unieke selling-point, met bijvoorbeeld Andrii, Alina en Petr [red: drie van de schaatsers die aan het inrijden zijn] hier, die daarop moeten kunnen stralen.”
Bovenstaand gesprek was tijdens het inrijden, waarbij de schaatsers voor een aantal meegereisde influencers graag wat kunstjes op verzoek deden. Hun enthousiasme is aanstekelijk, en tegelijkertijd bewonderingswaardig. Ze hebben namelijk een zeer intense tour achter de rug, met beperkte rust en soms drie shows op een dag. Ook voor de crew, en mensen die de boel op en afbouwen, is een tour een pittige periode. Voor op- en afbouw is maar weinig tijd. Het plaatsen van de ijsvloer, waarbij het maken van de ijslaag handwerk is, neemt wat langer in beslag, en daarvan zijn er dan dus ook twee. Zodat deze er al ligt zodra de opbouw van alles eromheen begint.
Voor mij was Holiday On Ice ook een tijd lang nostalgie. Ruim een jaar geleden zag ik No Limits, en kreeg ik al een indruk van hoe Holiday On Ice er tegenwoordig uitziet. “No Limits” was eveneens flitsend, maar het game-thema sprak mij wat minder aan. Cinema of Dreams voelt nog meer geschikt voor jong en oud, waarmee het publiek van de bezochte matinee ook prima is beschreven.
Cinema of Dreams van Holiday on Ice is te zien in Groningen (10 t/m 13 dec), Den Bosch (18 t/m 20 dec), Amsterdam (23 t/m 27 dec), Rotterdam (31 dec t/m 03 jan), Maastricht (08 t/m 10 jan) en Breda (15 t/m 17 jan). Wie voor 10 mei boekt via de website van Holiday on Ice krijgt 20 % ‘moederdag’ korting op de meeste rangen.
