Nederland krijgt dit musicalseizoen deze opgeblazen versie, weliswaar een non-replica-uitvoering van de producties in New York en Londen. Maar non-replica of niet, wat gelukkig wel in ere wordt gehouden, is de zang. Want hoeveel vrijheid de makers zich ook veroorloven met hun grappen en grollen, de klassieke hits van Céline Dion worden uitgevoerd zoals ze uitgevoerd moeten worden. En zo kan Titanique ervaren worden als een geweldig liedjesconcert afgewisseld met stand-up en sketches. En hoewel de humor lang niet altijd geslaagd is, is het duet ‘Tell him’ dat dankzij Cathalijne de Sonnaville en Dana van der Geer zeker wel. Of anders ‘Seduces me’ door Mark Roy Luykx.
Het aanlengen van Titanique tot een avondvullende tweeakter doet het komische materiaal weinig goed. Gebeurtenissen en schandaaltjes rond BN’ers genoeg in Nederland, maar het lukraak roepen van een naam als Marco Borsato of Milan van Waardenburg maakt dat niet onmiddellijk tot een goeie grap. Naarmate de avond vordert, wordt de musical voor het publiek steeds meer een raadspelletje: op welke BN’er worden nu weer de pijlen gericht? De lol zit dan vooral in het raden wie er nu weer aan de beurt is, terwijl de grappen zelf gaandeweg steeds vaker hun doel missen.
Dat de grappen steeds dieper van de bodem van het vat geschraapt moeten worden, blijkt in de tweede helft wanneer gevestigde acteurs als Calvin Kromheer en Dana van der Geer de laatste lachsalvo’s in gang moeten zetten door met een aubergine te zwaaien. Oh là là!
Het opblazen van de oorspronkelijke Titanique stelt ook het geduld van het publiek op de proef. Als het lachen ons al vergaan is, komt het besef dat het schip nog tegen een ijsberg moet botsen, moet zinken en o ja, dat koppig doorspelende orkestje moet ook nog aan bod komen. En die vermaledijde deur waarop Rose - maar niet Jack - zich heeft weten te werken, daar worden al bijna dertig jaar dezelfde grappen over gemaakt en oervervelende tv-items aan gewijd. Moet dit nu nog een keer?
Toch heeft het zin om na de pauze terug te keren naar onze stoelen. Hevig hopend dat Robbert van den Bergh weer vijf volle minuten gegund worden om een briljante, nominatiewaardige improvisatie ten beste te geven. Of dat Renée van Wegberg toch nog een ongeschonden ‘I Surrender’ mag neerzetten. Gelukkig gebeurt dat laatste en terwijl de echte diva dit huzarenstuk allang niet meer zingt, laat Van Wegberg horen dat zij 22 jaar na haar ontdekking in AVRO’s Sterrenjacht nog steeds een van de beste zangeressen van Nederland is.
foto’s: Danny Kaan
