Première Rent in Leuven door Musicalcompagnie Mithe vzw - 14 mei 2010 in het Reynaerttheater Malpertuus
Nog te boeken 30 mei 14.00 uur, overige voorstellingen zijn uitverkocht.
Ik vind het altijd weer een feest om naar Leuven te gaan. Het is een mooie en gezellige studentenstad, je kunt er lekker eten en drinken en ik heb de eer gehad om enkele gastcolleges te mogen geven aan de Universiteit. Vorig jaar was Leuven de locatie van de eerste (amateur)productie van een Nederlandstalige versie van de musical Little Women, waarnaar ik zeer benieuwd was, dus ernaar toe. Geen spijt gehad, uiteindelijk was Little Women een van de sterkste musicals die ik in 2009 gezien heb.
Het Reynaerttheater Malpertuus is klein en biedt ruimte aan 109 bezoekers. Qua intimiteit en indeling van de theaterzaal is het te vergelijken met het M-Lab in Amsterdam. Vanuit de foyer kan je op de begane grond rechts en links de theaterzaal in. De foyer beschikt tevens over een balkon en daar van uit kan je ook de zaal in waarbij je dan op de bovenste rijen uitkomt. De vier ingangen voor het publiek zullen gedurende de avond ook regelmatig door de acteurs gebruikt worden.
Onderstaand verslag bevat spoilers!
Nu dus Rent, de succesvolle Broadwaymusical, geschreven door Jonathan Larson over een groep jonge artiesten en muzikanten die moeten zien te overleven in New York tijdens de AIDS-epidemie begin jaren ‘90. In 2000 in een professionele productie van Stage Entertainment te zien geweest in Nederland (3 musicalawards voor Nurlaila Karim, Ellis van Laarhoven en Edwin Jonker) en in 2007 als 3e jaars eindvoorstelling van het Fontys Conservatorium afd. Muziektheater in het M-Lab, met nu bekende namen als Freek Bartels en Niels Jacobs. Ik heb Jeroens verslag er nog even bijgepakt:
http://www.musicalworld.nl/artikel/fontys_brengt_indringende_rent/
Musicalcompagnie Mithe is afgelopen jaar opgericht en heeft zich ten doel gesteld om kleinschalige musicals te promoten. Professionalisme en de onvoorwaardelijke liefde voor het genre staan daarbij centraal aldus de verzorgde programmagids. Twee van de bestuursleden Kristel Lamerichs en Erik Luyten zijn de creatieve breinen achter deze versie van Rent en zijn beiden ook in belangrijke rollen te zien. De cast bestaat verder uit amateurs uit de regio of studenten aan de Leuvense Universiteit en velen waren ook al in Little Women te zien.
De voorstelling is geproduceerd in samenwerking met Danscompagnie Lune, geleid door Jennifer Regidor die ook tekende voor de choreografie van deze voorstelling. De oorspronkelijke vertaling van Daniel Cohen is gebruikt met enkele aanpassingen voor het Vlaamse taalgebied. Qua muziek was er een keyboard/pianospeler, Carl Vandoorne, en ik had de indruk dat de muzikale begeleiding volledig als sample was opgeslagen in het keyboard.
1e akte
Als de voorstelling begint is de ruimte achter de toneelopening aan het zicht onttrokken door een groot wit laken. Roger (Joris Kun) zit rechts op een stellage (de loft) al gitaarspelend te werken aan een lied, links staat de telefoon waar gedurende de voorstelling de gezongen voicemails binnenkomen. In eerste instantie wordt het laken gebruikt voor projecties van wat er achter dat laken, de buitenwereld gebeurt. Leuk gevonden en zo wordt de beroving/mishandeling van Tom Collins (David Imbrechts) heel artistiek in beeld gebracht. Mark (Erik Luyten) is alles aan het filmen, hij wil een documentaire maken en zal gedurende de voorstelling ook als verteller fungeren. Joris en Erik spelen sterk, Eriks zang is voldoende maar Joris’ versie van Glorie (One song Glory) vond ik niet overtuigend.
Wie wel overtuigde was Liesbeth Selleslach als nachtclubdanseresje Mimi die een relatie krijgt met Roger. Vanaf het eerste moment dat zij begint te spelen heeft ze mijn aandacht en die weet ze vast te houden gedurende de gehele voorstelling. Ze speelt heel natuurlijk en ook haar stem is bijzonder prettig om naar te luisteren.
Nadat het witte laken verdwenen is zien we Angel (Michael Lejeune) een straatmuzikant, en die helpt Tom weer op de been. Angel is ook travestiet en enkele scenes verder zal hij als travestiet zijn solo Today 4 U zingen, het eerste hoogtepunt van deze voorstelling.
Anders dan in Little Women zou Kristel Lamerichs dit keer wel een rol spelen, die van de biseksuele Maureen. Het is dan bijna het eind van de eerste akte en dus lang wachten voordat ze op mocht, maar het was het wachten waard. Op het toneel liggen dan enkele zeepkisten (die zo uit Notre Dame de Paris lijken te komen) die ze in haar solo Over the Moon gebruikt als podium om het protest te leiden tegen de sanering van de buurt. Wat een power in haar stem en aanwezigheid op het toneel! Ze heeft er in 1 klap weer een fan bij en ik betreur het dat ze niet gewoon zoals eerder in professionele producties te zien is.
2e akte
De tweede akte is eigenlijk een aaneenschakeling van (dramatische) hoogtepunten. De toon is gezet als alle spelers, aan het eind van de pauze, links en rechts op het balkon van de foyer plaatsnemen. Vanuit de zaal klinken de eerste tonen van Seizoenen van Liefde, wellicht het meest bekende nummer uit Rent en de spelers zetten nu dit nummer in, onder luid applaus van het publiek. Na enkele maten gaan de spelers de zaal weer in, gevolgd door het publiek. Als iedereen weer zit wordt het nummer verder uitgezongen.
Het duet tussen Maureen en Joanne (Liesbet Bogman), Neem Me of Laat Me, is sterk gezongen en geacteerd. Hierna gaat het bergafwaarts met de gezondheid van diverse personages. Als eerste is het Angel die overlijdt aan Aids en zijn sterfscene en de daaropvolgende hartverscheurende solo van Collins, Ik Waak over Jou, zijn een dramatisch hoogtepunt. Marc zal aan de dood van Angel inspiratie opdoen voor zijn documentaire.
Intussen hebben Mimi en Roger ruzie gekregen. Enkele scenes later wordt de doodzieke Mimi door Maureen binnengebracht. Mimi lijkt te gaan sterven maar eerst verklaren Mimi en Roger hun liefde voor elkaar, Jij Kijkt, dat Roger heeft geschreven voor Mimi. Ze zakt steeds verder weg… maar dan opeens komt ze overeind en vertelt de aanwezigen onderweg te zijn geweest naar een warm licht waar ook Angel aanwezig was, maar die stuurde haar terug. In dit volgende dramatische hoogtepunt overtuigt Roger wel! Nu Roger zijn liedje heet geschreven en Marc zijn documentaire over Angel heeft gemaakt realiseren alle aanwezigen tenslotte dat je vandaag moet leven:
“alleen maar nu, alleen maar wij,
geen schuld, geen spijt
je tijd is zo voorbij
geen tweede kans
geen nieuwe vraag
alleen maar vandaag
......
leven voor vandaag!”
Kristel Lamerichs en Erik Luyten hebben een schitterende voorstelling neergezet die over de gehele linie de moeite meer dan waard is. Ok, niet iedereen overtuigt in alle disciplines, maar daar tegenover dat de dramatische scenes heel goed zijn uitgewerkt en daardoor ook terecht aankomen bij het publiek. De zang van de spelers is niet versterkt waardoor ik niet alles heb verstaan. Ik vond het leuk om Kristel nu ook ‘ns zelf te zien spelen. Als Wicked naar Vlaanderen komt hebben we Elphaba al gevonden;-)
Ander sterk punt vond ik de ensemble-nummers. De meerstemmige zang klonk sterk en ook de bewegingen waren een genot om naar te kijken, dus ook een compliment aan de choreografe is op zijn plaats. Tevens was ervoor gekozen om de vier spelers die met HIV besmet zijn, te laten vergezellen door een danser (moderne dans) op het moment dat ze speelden. Deze “schaduw” staat symbool voor de innerlijke strijd, angsten en verlangens van de personages, aldus de programmagids. Ook dit element in de voorstelling kwam goed uit de verf.
