Musicalnieuws
Synopsis

Het zijn van een superheld in deze tijd is geen pretje. Je speelt jezelf niet meer zo gemakkelijk in de kijker als vroeger. Destijds haalde je de krant met iets overzichtelijks als het verijdelen van een bankroof, maar kranten leest niemand meer. Na een…
Start > Producties > 2019 > Cult > Marvellous
Over...

 
producent:
Bos Theaterproducties
jaar:
2019
duur:
120 minuten
pauze:
Ja
genre:
Cult
score:
3star
websites:


VIDEO + RECENSIE: Première Marvellous (***)


Artikel: Reportage
Voorstelling: Première
Datum: 19 jan 2019
Theater: De Meervaart
Lokatie: Amsterdam
Website: https://www.marvellousdemusical.nl
Auteur: Frans P. Wollrabe & Huibert J. Schat

"Al deze grappigheden zijn vermakelijk, maar kietelen het publiek hooguit een beetje onder de oksels." Marvellous de musical krijgt van Musicalword DRIE (***) sterren. Lees de recensie en bekijk ons videoverslag van de première. RECENSIE + VIDEO

Musicals over superhelden. Die zijn zeldzaam. De eerste titel die in ons op zou kunnen komen, is Spider-Man, Turn Off The Dark, de door ongelukken, vertragingen en negatieve recensies geplaagde Broadwaymusical. In Nederland is zo’n musical met zijn budget van 75 miljoen dollar natuurlijk ondenkbaar.

En toen Bos Theaterproducties desondanks een superheldenmusical aankondigden, voelde musicalminnend Nederland al aan dat deze Marvellous een andere - veel zuiniger - aanpak zou krijgen. Helemaal toen de makers dezelfde creatieven bleken als achter de Jeugd van Tegenwoordig-musical Watskeburt, kon niemand iets anders concluderen dat deze productie een komische, satirische kijk op het comicsgenre zou zijn. Niet helemaal, haastten de makers Musicalworld te vertellen. Marvellous zou weliswaar een lichtvoetige musical zijn, met oprechte momenten en een vooral oprechte liefde voor het genre.

De glorietijd van de superhelden is voorbij. Alle snoodaards die de wereld dreigden te vernietigen, zijn onschadelijk gemaakt. Vooral dankzij de inzet van de Liga, een groepje superhelden gevormd door onder anderen Ilana, dochter van God, Detlev, de tijdgeest en Testostero, de sterkste man van de wereld. Tegenwoordig hebben de krachtpatsers keurige, nobele banen. De een is pr-medewerker bij Pink Ribbon, de ander burgemeester van Boxtel. Het groepje organiseert af en toe een reünie, waarvan het klapstuk van de bijeenkomst de door een van hen bereide macaronisalade vormt. Justitia (Keja Klaasje Kwestro) begint de gedwongen pensionering op de heupen te werken. Samen met Giel (Daniël Cornelissen), een doodgewone digi-nerd met een crush op Justitia, smeedt zij een plan om de superhelden weer bestaansrecht te geven. Giel weet de besturingssoftware van de onschadelijk gemaakte schurk Astronaut te hacken om hem weer tot leven te brengen. Hernoemd tot Kosmonaut begint het kwaad overal waar het komt, de mensheid opnieuw dood en verderf te brengen. Justitia en Giel beseffen dat ze met hun complotje een monster hebben geschapen. Alleen met de hulp van haar collega-superhelden uit de Liga kan de wereld gered worden, maar zijn de postactieven bereid tot reïntegratie?

De eerste vraag die het nieuwsgierige premièrepubliek beantwoord wilde zien, was het gebruik van special effects. Ze werden door de makers beloofd, maar die vertelden er meteen bij dat we geen toestanden moesten verwachten als de Avengers- en Wonder Woman-films in de naburige IMAX-zaal. De meeste effecten blijken hun basis te vinden in underscores en geluidseffecten - sommige elektronisch andere pats-boem -, waar de acteurs met hun lichaam heftig op reageren. Deze ‘soundscapes’ krijgen dan ook terecht een credit: Bart Rijnink (De gelaarsde poes) laat blijken dat hij de afgelopen jaren een grondige studie heeft gedaan van Marvel-verfilmingen. En een beetje goede acteur - en dat is vooral Daniël Cornelissen (Giel) - brengt zo’n effect feilloos over tot op het balkon. Omdat de voorstelling vooral lichtvoetig moet zijn, blijkt deze keuze een waar je weinig bezwaren tegen kunt inbrengen.

Toch zitten die lichtvoetigheid en de oprechte liefde van het genre elkaar een beetje in de weg. De grappen zijn echt van het kaliber ‘Nederlandse, eigenzinnige, kleine musical’. Dat betekent veel, woordrijke, snelle dialogen. Dialogen met veel subtekst waarin kleine verwijtjes over elkaars karakter over en weer naar elkaar worden gekaatst. Kleine karakterzwaktes - zo luistert sterkste man Testostero alleen naar Kinderen voor kinderen-liedjes op zijn smartphone - dan in komisch contrast staan met de enorme superkrachten waar de helden over beschikken. Ook sijpelt tussen al het gebabbel komt Nederland op z’n smalst door: de dialogen staan bol van de verwijzingen naar talentenshows op televisie, het hardnekkig vasthouden aan werkpauzes, de populariteit van barbecues. Ten slotte passeren de trends van nu veelvuldig de revue: hashtags, de cloud én zelfs Nashville-ondertekenaar Cees van der Staaij. Al deze grappigheden zijn vermakelijk, maar kietelen het publiek hooguit een beetje onder de oksels: ze delen geen dreunen uit aan de zaal. Emotionele dreunen waar niet alleen grootschalige musicals zo goed in zijn. Dat dit gekietel gecombineerd wordt met uitvoerige theoretische dialogen en monologen over comic books in het algemeen, helpt niet. Dat zijn lappen tekst over wetmatigheden in het genre, die weliswaar ons ervan verzekeren dat de makers echt houden van hun superhelden, maar vooral de kenners van het genre aanspreken, novices gaan al die theorieën boven de pet.

Er is overduidelijk heel hard gewerkt aan Marvellous, die zeker een leuke musical is en die heel wat lachspeldenprikjes weet uit te delen, maar waarvan we ons al tijdens de reis naar huis al steeds minder van gaan herinneren.   

     

 



Fotos
Musicalnieuws
(foto's zijn te vergroten door ze aan te klikken)