Een aantal dikke (stammen van) bomen sieren het podium van LOFT in Tilburg. De tweede etage van het gebouw is kennelijk vruchtbare grond. In de hoek een comfortabele stoel, die een hoog ‘opa vertelt’-gehalte heeft. Het verbaast dan ook niet dat dit nagenoeg precies is wat het lijkt. Op de stoel neemt een (weliswaar niet zo heel oude) verteller plaats. Hij neemt het publiek mee naar het sprookjesbos, waar de gebeurtenissen plaatsvinden.
Into The Woods is een mashup van een aantal bekende sprookjes, met daaromheen een randvertelling. De sprookjesfiguren zijn beduidend minder flets en kleurloos dan in de vertellingen en wijken soms behoorlijk af van de standaard. Roodkapje bijvoorbeeld houdt wel van eten, en gaat behoorlijk los op de inhoud van het mandje op weg naar oma. Ze blijkt ook nog wel een psychopathisch kantje te hebben. Assepoester is voortdurend op de vlucht voor de prins. Anderen, zoals Sjaak van de bonenstaak, blijft dan weer wel dicht bij het origineel. Het verhaal gaat om een bakker en zijn vrouw, die wel een kind willen, maar deze niet kunnen krijgen. Oorzaak blijkt een vloek van de buurvrouw, een heks, als wraak voor wat de vader van de bakker heeft gedaan. De heks blijkt echter bereid de vloek op te heffen, als het echtpaar binnen 3 dagen een viertal voorwerpen verzamelt: de koe zo wit als melk, het haar zo blond als vlas, de cape zo rood als bloed, de schoen zo helder als glas. Waar de bakker de opdracht alleen wil uitvoeren, vervoegt zijn vrouw zich toch al snel bij hem. En die blijkt niet zo simpel: Roodkapje begint luid te janken als de bakker haar cape steelt, dus geeft hij hem weer terug. Sjaak trapt met tegenzin in de ruil van zijn koe Melkwitje tegen 5 toverbonen, maar de koe blijkt toch voor problemen te zorgen. De rennende Assepoester is evenmin een makkelijk doelwit. De jagende prins heeft nog een broer, die een schone dame in een toren heeft ontdekt. En dan is er nog een vreemde zwerver met raadselachtige uitspraken. Chaos alom dus.
Into The Woods is een nogal merkwaardig stuk, dat aan het einde van akte 1 schijnbaar een happy end heeft. Het is aan de verteller om aan te geven dat er nog meer komt. De tweede akte is vervolgens een stuk grimmiger, duister zelfs. De personages krijgen te maken met de gevolgen van hun daden, en zitten met de vraag, wie er schuld heeft aan de ellende die volgt. En kun je een kind opofferen om je eigen hachje te redden.
De liedjes van Sondheim zijn vaak nogal complex, en de vertaling van Koen van Dijk, die ook qua rijmschema’s en dergelijke zo dicht mogelijk bij het origineel wil blijven maken de vertolking ervan niet makkelijk. Toch slaagt de cast met vlag en wimpel voor deze uitdaging. Ook het vertoonde spel is dik in orde. Een lijst van namen en rollen vind je onder het artikel terug. Het zal vooral van je binding met het karakter afhangen wie je het het beste vindt doen. Het nummer ‘Marteling’ (Agony) van de twee theatrale prinsen is een komisch hoogtepunt. Het psychopathische kantje van Roodkapje is eveneens buitengewoon komisch. Maar aan de andere kant bezorgen de liedjes over kinderen die al dan niet luisteren kippenvel. Voeg daar nog de oorwurm ‘Diep in het woud’ (Into the woods) aan toe en je hebt
De staging is eveneens prettig. De ruimte op het podium is beperkt, maar door de bomen te bewegen worden toch verschillende locaties in het bos gecreëerd. Vooral in de eerste akte wordt hierdoor de vaart in de voorstelling behouden; ook Rapunzels toren is in no time op en af. In de tweede loopt het net wat minder soepel met onder andere het op en af gaan van een boomstronk. Leuke vondst is om niet alleen een aantal poppen van vogels te gebruiken – die zijn relevant in het verhaal als maatjes van Assepoester – maar ook af en toe wat bosdieren in de bomen te zetten. Het ziet er leuk uit, en weet te vertederen. Er is veel moeite gedaan om de redding van Roodkapje uit de wolf uit te beelden, met een zeer grappig resultaat. De sterfscene van de massieve koe Melkwitje is juist door de eenvoud (en een gebrek aan andere mogelijkheden) eveneens bijzonder geestig op een droogkomische manier.
Voor mij was dit de eerste kennismaking met Scholtze Producties – hun eerste, Spring Awakening, heb ik gemist, maar het smaakt zeker naar meer. Het blijft in dit soort gevallen jammer dat de speelperiodes zo kort zijn, dat je mensen niet meer kunt aansporen ook te komen kijken. Het belooft in ieder geval veel voor de aankomende productie, welke deze dan ook zal zijn.
Cast: Nykle Krijgsveld (Verteller), Joep Kortekaas (Bakker), Maartje Welvaarts (Bakkersvrouw), Annabel Kuiters (Heks), Sigrid van Setten (Assepoester), Sjaak (Jasmijn van de Sande), Damian van Maud Scheepers (Roodkapje), Niek de Laat (Assepoester’s Prins & Wolf), Mika Vermeulen (Rapunzel’s Prins), Roos de Kluis(Rapunzel), Damian van Haperen (Mysterieuze Man), Els Remie (Sjaak’s Moeder), Manon van de Vondervoort (Stiefmoeder), Iris Roosen & Irene Dikmans (Stiefzussen), Jari van Delft (Assepoester’s Vader & Roodkapje’s Grootmoeder), Lieke Buizert (Lakei & Assepoester’s Moeder), Jip Plooij (Doornroosje & Reuzin), Jitske Roelofs (Sneeuwwitje)
