Willem van Oranje had afgelopen woensdag zijn eerste alternate première met Sophie Schut als Louise de Coligny en Reinier Demeijer als Lumey. Het is voor mij de eerste keer dat ik de voorstelling zie, en ik ben onder de indruk van het spektakel. Er wordt goed gespeeld, en het is een indrukwekkende geschiedenisles, met zeker ook een paar nogal lugubere fragmenten. De twee die vandaag extra in de schijnwerpers staan doen niet onder voor de rest. Ze spelen overtuigend.
Na de voorstelling was ik kort in de gelegenheid enige vragen te stellen.
Sophie Schut speelt Louise. Nou ja, we zien haar spelen in de tweede akte. Daarvoor fungeert zij als verteller (en het waarom wordt dan ook later duidelijk.
Louise voelt als een eigentijdse vrouw aan. Niet zo onderdanig. Is dat authentiek?
Nou, de rol van Louise is een combinatie van Louise de Coligny en Charlotte de Bourbon. Dat waren hele sterke vrouwen toen der tijd ook, dus ik vind het inderdaad fijn om ook een sterke vrouw neer te zetten. Ik heb een soort prinsessiejurk aan, ik heb lange haren, het gaat natuurlijk ook om de liefde voor Willem. Dus ik vind het ook fijn om ook die sterke vrouw te kunnen spelen. En ja, misschien zit daar ook wel een tikje tijd van nu in, maar zij waren toen der tijd ook al echt moedige, intelligente, sterke dames.
De rol is ook de rol van verteller. Wat is de uitdaging om het verhaal te vertellen?
Ja, dat is wel, dat is een goeie, want de allereerste keer dat ik opging, dat was niet vandaag - ik heb het een paar keer alvast getryout - had ik heel veel zin om te beginnen en toen begon ik en dat zijn dan vijf zinnen en dan ben je weer af. Dan gaat iedereen het verhaal spelen en dan moet je best wel even wachten voordat je dan weer op mag. En toen dacht ik, wat moet ik met mijn energie, want ik wil eigenlijk heel graag nu spelen, spelen, spelen. En ik moet eigenlijk wachten tot na de eerste akte, voordat ik echt scènes in het verhaal ga spelen.
Dus dat is een uitdaging. En je wil het publiek met je meenemen. Die paar keer dat je opkomt, hoop je dat ze het fijn vinden om met je mee te gaan. Je wil een soort rust uitstralen en je wil ook de verbinding leggen tussen wat gebeurt er op het toneel, wat gebeurt er op de schermen. je neemt daarin ook de vrouw, Louise de Coligny, mee. Dus die mix van dingen wil je met je meenemen. Dus die dingen te combineren in die teksten die je zegt. En toch de spanning en energie vasthouden voor de rest van het stuk. Want aan het eind kom ik en dan blijf ik, tot het einde.
Vanuit de zaal heb je heel erg een Soldaat van Oranje beleving door de indeling en de draaiende zaal (red: en het afsluitende nummer van beide aktes, dat wel een heel erg hoog “Als wij niets doen”-gehalte heeft). Dat heb je zelf ook gespeeld. In hoeverre heb je die ervaring meegenomen in het spelen van dit stuk? Ik neem aan dat het backstage qua gevoel ook ongeveer hetzelfde is. Heb ik dat helemaal mis?/b]
Nee, je hebt het helemaal niet mis. Het is nog groter, maar het gevoel van zo’n draaiende tribune en dan die ring en die schermen, dat ken ik natuurlijk wel van Soldaat. Dus dat was niet helemaal nieuw. Maar het is nog veel groter. En de rol is natuurlijk wel heel anders dan wat ik toen speelde. Het gevoel van toen kwam op een gegeven moment wel langzamerhand terug dat je zo’n grote zaal moet bedienen. Hier kunnen 1200 man in. En ik heb tussendoor ook gewoon kleine zaaltjes gespeeld van 150 man. Dat is toch een ander gevoel. Dus het gevoel van projecteren, dat je weet, je moet die achterste rijen bedienen. Dat kon ik wel weer een beetje meenemen van toen. Al is het alweer 15 jaar geleden.
Reinier Demeijer speelt Lumey, een wat onbekendere naam naast de bekendere graven Horne en Egmond. Bij mij viel het kwartje toen hij leider van het geuzenleger werd. Deze man komt ook voor een bijfiguur in de fantastische stripreeks Gilles de Geus.
Kende je de figuur Lamey voordat je aan de voorstelling begon?
Nee, die kende ik ook niet. Ik moest het ook even opzoeken.
Wat is de grootste uitdaging aan de rol van Lumey?
Ruimte vinden in de snelle teksten. Dat klinkt misschien wel technisch. Maar ruimte maken in teksten tussendoor en dan niet te snel en te fel worden, maar ook binnen die felheid en woede ook ruimte maken. (Red: Lemey is nogal een aggressief personage - rechtdoorzee -, die niets van Katholieken moet hebben.
(spoiler voor degenen die het verloop van de historie niet kennen) Je laatste scène speelt zich af tijdens het Leidens Ontzet, in het water. Dat ziet er zeer zwaar uit. Klopt dat?
De verdrinkingsscène. Dateeft dat heel veel oefening gekost om dat overtuigend te doen. Dat moet in het water en dan is het proberen inderdaad. Vandaag had ik andere schoenen die misschien wat meer water pakten. Dus dan dacht ik al, straks blijven ze hangen en dan kom ik niet verder. Dus het is elke keer wel spannend, elke keer weer anders. Dan lopen er een tenten doorheen. Dat is een beetje het spannende ervan. Dat is leuk. Nu was het water weer wat minder diep. Dat zit ik op mijn heup.
