Antonis Producties heeft als doel amateurs en semi-professionals de gelegenheid te bieden in een grote voorstelling te staan. Sneeuwwitje, nu voorzien van de ondertitel ‘de romantische familiemusical’ is hun de eerste productie. Waar in België het bronmateriaal twee jaar geleden nog werd bewerkt tot een eenakter, is deze voorstelling gebaseerd op de Nederlandse tourversie uit 2001, met de bijbehorende Nederlandse hertaling. Er is dus gewoon een pauze, en voor de kenner cq liefhebber van het bronmateriaal: het heerlijke ‘Sokken wassen’ is dus nog gewoon te horen en te zien.
Het sprookje van Sneeuwwitje behoort tot de meest bekende sprookjes, maar deze voorstelling is een vrije bewerking van het bronmateriaal. Aan het begin is het vooral de kwaadaardige koningin en stiefmoeder van Sneeuwwitje die alle aandacht krijgt. We zien haar dominantie jegens het personeel, en hoe zijn zich opdoft voor het bezoek van een prins. Deze heeft geen idee waarom hij is uitgenodigd, en is onthutst als blijkt dat zij zich als zijn nieuwe echtgenote niet. Nadat hij haar heeft afgewezen, loopt hij toevallig Sneeuwwitje tegen het lijf, en is meteen van haar gecharmeerd. Ze spreken af om de volgende dag samen naar een bal te gaan, maar als de koningin dit te horen krijgt, weet ze deze afspraak te voorkomen door beiden voor te liegen. Als de spiegel niet haar maar Sneeuwwitje tot mooiste van het land benoemt, geeft ze haar lakei Aimee de opdracht haar te doden. Trouw aan het sprookje krijgt Sneeuwwitje de gelegenheid te vluchten, en belandt zo bij de zeven dwergen.
Sneeuwwitje is de eerste van een serie sprookjesmusicals, die Studio100 heeft gemaakt. Grote kracht zijn de songs van Johan vanden Eede. Van het smachtende ‘Liefde waar ben jij?’ tot het heerlijke diva-nummer ‘Ben ik slecht?’. Van het spannende ’Wie is bang?’ tot het vrolijke dwergenlied “Joepiedoepi’ (niet alle songs hebben een vraagteken), dat net zo’n oorwurm is als het overbekende Disney-nummer ‘Heigh-ho’. Het script (van de drie oprichters van Studio100) is een rechttoe-rechtaan vertelling zonder al te veel poespas, of karakterontwikkeling, en dus makkelijk te volgen voor jong en oud.
Wat meteen opvalt is dat er zeer veel aandacht is besteed aan het uiterlijk van de voorstelling. De kostuums zijn prachtig, en een aantal decorstukken zijn om door een ringetje te halen. De spiegel, waarover later meer, lijkt de Efteling als inspiratie te hebben gehad, met de kleurstelling van de lijst terwijl het bewegende gezicht erg aan Van der Decken in de wachtrij van de Vliegende Hollander doet denken. De wasmachine van de dwergen heeft ook een fraai (en bizar) ontwerp. De toren, de achtergronddoeken en het huisje van de dwergen zijn wat meer basic maar vervullen hun doel. Wat het decorbeeld soms een beetje teniet doet is de belichting, die een spotlight lijkt te missen en af en toe bliksem lijkt te simuleren waar dit niet nodig is.
Zoals gezegd bestaat de cast voornamelijk uit amateurs en semi-professionals. Uitzondering zijn de zeven dwergen, acteurs met dwerggroei, die eerder ook te zien waren in voorstelling in De Panne. Je merkt dat ze deze rollen in hun systeem hebben zitten, inclusief de komische noten. Ook Ron Boszhard valt niet onder deze noemer. Hoewel hij de minst sterke vocalist is, speelt hij de rol van Aimée voortreffelijk. Een uitstekende komische timing, bijvoorbeeld met het toevoegen van een suikerklontje aan de thee van de koningin, een beetje schmieren, maar nergens te veel. Een verwijzing naar het drankje Sneeuwwitje zonder het te noemen, maar ook naar Moulin Rouge als hij in zijn ondergoed staat (daarmee niet alleen verwijzend naar de sexy variant ervan in de voorstelling, maar ook naar de rol van zijn broer erin).
Natalie van Bijsterveldt speelde tijdens deze première de rol van koningin. Het is een uitstekende vertolking. Een onaangename egocentrische vrouw zonder enige compassie, behalve voor zichzelf. De liedjes vertolkt ze overtuigend, en haar spel is prima. Ronduit meesterlijk is haar interactie met de spiegel, die zeer geloofwaardig overkomt, maar waar ze uiteraard met een opname communiceert. De stem van de superdirecte spiegel is overigens Wim van den Driessche. De rol van koningin wordt overigens ook gespeeld door Erika Ermens; op de site van de voorstelling kun je terugvinden wie wanneer speelt. Op elke locatie kun je beiden (minstens) een keer zien. De rol van Sneeuwwitje wordt vertolkt door Lieke Vereijken. Ze heeft een prachtige stem, en zet deze liefdevolle, ontwapenende prinses mooi neer. Aan de ene kant wat naïef, zeker richting haar moeder, maar ook wel daadkrachtig, als de dwergenwoning naar muffe sokken ruikt. Thomas Antonis speelt de prins. Ook hij heeft een fraaie stem. Het script geeft weinig ruimte om veel van zijn karakter te laten zien, maar dat Sneeuwwitje hem wel charmant vindt (zijn geschutter in haar richting is sterk in contrast met de afwijzing van haar moeder) is wel geloofwaardig. Het ensemble zorgt voor de nodige energie tijdens de groepsnummers, waarbij het drinklied en de wolvenscène eruit springen. Vocaal prima, ook waar er solo wordt gezongen. Een mooi, subtiel eerbetoon is er aan Huub van den Boogaart, de acteur die eigenlijk de rol van Aimée had moeten spelen, maar helaas is overleden. We horen Aimée tijdens het lied Waarom duidelijk zeggen: ‘Dankjewel Huub’.
Het afgelopen seizoen hadden diverse premières onderbrekingen, en helaas lijkt die vloek nog niet doorbroken. Zo’n tien minuten voor het einde blijkt er geen beweging meer te krijgen in de trekkenwand, waardoor decorwissels niet meer mogelijk waren. Een onderbreking, een laatste scène van de koningin met alleen een hoorbare spiegel, en een trouwerij in wat nu de kasteeltuin zou kunnen zijn. Het wordt uiteindelijk prima opgelost, en de zaal leeft alleen nog maar extra mee. Zeker als Ron Boszhard die bizarre situatie in de songtekst weet te verwerken.
Sneeuwwitje is een geslaagde poging om met grotendeels amateurs een professioneel ogende voorstelling neer te zetten. Het maakt benieuwd naar een volgende stap, die hopelijk nog iets minder leunt op wat er was, maar nieuwe uitdagingen opzoekt.
Sneeuwwitje is de komende maanden nog te zien in Hengelo (ov), Hoofddorp, Papendrecht en Emmen.
Scènefoto’s: Femke van der Linden
Foto’s slotapplaus en groep: Musicalworld.nl
