Waar vorig jaar theatergroep Kersouwe de hele familie bediende met de grootschalige familievoorstelling Cinderella, is de voorstelling van dit jaar niet geschikt voor jonge kinderen. (Eerder dit seizoen was er wel een aparte jeugdvoorstelling). De toon wordt meteen gezet in de eerste scènes, waarin we een samenzweerderige sfeer zien binnen de familie van Don Luiz. Binnen de kinderschaar van Don Raphael is wel wat gekibbel, maar de sfeer daar is wel een stuk uitgelatener. Hij is gekozen tot burgemeester, en om tegenstellingen goed te strijken heeft hij zijn tegenstander Don Luiz als zijn locoburgemeester benoemd. De viering is ‘de eerste dag van het masker’, met een optreden van de band Mask. Een feest dat uitloopt op een drama. Don Raphael wordt, schijnbaar door Zorro, doodgeschoten, en zijn vrouw wordt eveneens geraakt. Door een scene later begrijpen we dat zij in een soort coma is beland.
Als publiek weten we, dat de dader niet Zorro is, maar dat het fatale schot uit de gelederen van Don Luiz komt, met het van Zorro gestolen pistool, dat vervolgens handig in de zijn holster wordt gemoffeld. Zorro is inmiddels niet meer die held van de films, maar een oudere aan de drank geraakte man. Niet de held dus, waarvan niemand gelooft dat hij dit nooit zou doen. Natuurlijk wordt hij onmiddellijk opgepakt. Zeker bij de kinderen van Don Raphael is de roep om vergelding groot, en de aankomende executie wordt door hen toegejuicht. Alleen voor dochter Isabella voelt dit als gemakkelijk wegkomen. Gemaskerd, als een soort opvolger van Zorro, weet zij de executie te voorkomen. Als zij vervolgens de moordenaar van haar vader zelf wil executeren, weet deze haar toch te overtuigen dat hij echt de dader niet is.
Don Luiz ontwikkelt zich als een ware tiran, verhoogt belastingen zodat de mensen hun huren niet meer kunnen betalen en zo uit hun huizen kunnen worden gezet (opdat rijkere mensen die huizen kunnen innemen). Het zorgt voor onmin tussen de burgers, waarbij de stemmers op Don Luiz het zwaar te verduren krijgen. Dat wordt nog extremer als Don Luiz alle mannen uit het dorp ontvoert om bij zijn pas geopende oliebron te werken. In deze context is het aan Isabella en Zorro om de slechterik ten val te brengen, maar gaat dat wel met z’n tweeën?
Naast deze hoofdlijn zijn er een hoop verwikkelingen rond vastgezette familieleden, onderlinge conflicten mensen die voor persoonlijke dilemma’s rond loyaliteit komen te staan en een hoop visueel vuurwerk.
De setting rond een feest met een band is een ingenieuze keuze. Het bestaan van de muzikanten en zangers is zo logisch ingebed in het verhaal, terwijl de songs die ze brengen de tijd die nodig is voor scènewissels en de komst en het vertrek van spelers zonder tempoverlies opvangen. ‘Don’t stop me now’ van Queen keert tussen de eerste paar scenes terug. Inspiratiebronnen zijn zeer gevarieerd: we horen onder meer het recente ‘To love someone’ naast een klassieker ‘She’s a lady’, komen tekenfilmsongs voorbij uit Spirit en The Prince of Egypt, en kunnen heldennummers als ‘ Eye of the tiger’, ‘Hero’ en ‘Holding Out for a Hero’ niet ontbreken. Deze laatste is de pauzefinale, en krijgt aan het begin van de tweede akte een fijne jazzy versie.
De zang van de band is versterkt, maar de spelers zijn dat niet. Dat betekent dat er naast groot gespeeld, er ook duidelijk en luid gesproken moet worden. Soms levert dat grappige situaties op, als er gefluisterd moet worden op een toon die ook de achterste rijen van deze arena moet bereiken. Maar de teksten zijn gelukkig goed te verstaan. Wat lastiger wordt het bij subtiele veranderingen. Er zijn wat karakters die een draai maken, maar dat voelt toch vaak als iets wat ineens gebeurt. Als het luid wordt uitgesproken, of aan het gedrag te merken is. Voor subtiele overgangen biedt deze grote ruimte op het podium en bij het publiek, weinig plaats. Een onthulling in de tweede akte is wel heel duidelijk als verrassing bedoeld, en gezien de reactie van het publiek bij deze twist en de bijbehorende handelingen, eentje die heel welkom is. Het leidt tot een van de mooiste dilemma’s in de voorstelling.
De cast bestaat uit een grote groep amateurs, die zichtbaar genieten van het spelen, en over de grote lijn hun rollen goed over het voetlicht brengen. Het script geeft veel van de personages een belangrijke rol in het verhaal, dus hen allen langlopen is een onbegonnen taak. Toch mag de naam van Amé van Zutphen, die Isabella speelt, en daarmee de echte hoofdrol in dit stuk heeft, niet onvermeld blijven. Het is een buitengewoon sterke vertolking, vol vuur (figuurlijk) en temperament. Er zijn ook letterlijke optredens vol vuur: vuurspuwers zorgen voor een mooi effect op enkele momenten in de show.
De avondvoorstelling maakt mooi gebruik van de invallende duisternis en de sfeer die hierdoor ontstaat. Het kleinere voorplateau, dicht bij het publiek, biedt ruimte voor wat kleinere scènes, die ook dan iets intiemer voelen.
Vooraf wordt gewaarschuwd voor de harde knallen die in de voorstelling zitten. Deze is zeker niet overbodig: er wordt inderdaad een aantal keer geschoten. Ik zie, zeker in Londen, meer van dit soort waarschuwingen vooraf, waarvan er eentje hier zeker ook op zijn plaats is. Er zit namelijk flink wat (ander) geweld in de voorstelling, waaronder ook expliciet huiselijk geweld (de eerdere samenvatting maakt wel duidelijk waar je die zult vinden). Dit soort mishandeling komt toch nog wat harder binnen, dan enorme gevechten tussen ‘de goeden en de slechten’.
Leon van Uden, schrijver en regisseur van het stuk, heeft met deze voorstelling een boodschap, die de goede verstaander in de loop van de voorstelling wel meekrijgt. Er zijn overduidelijk paralellen met de wereld, waarin we leven. Aan het eind van het stuk wordt het echter ook duidelijk uitgesproken, in een monoloog van Isabella, en met een symbolische actie van het totale ensemble.
Het script bevat her en der wat onlogische handelingen, zoals we wel vaker in spannende films en series zien. Meedogenloze mannen, die helden op een of andere manier in leven laten, zodat ze later kunnen ontsnappen. Of een undercoveractie, waarbij totaal niet is nagedacht over een achtergrondverhaal, waardoor de meest eenvoudige vraag niet meteen kan worden beantwoord. Waar de toon van het verhaal behoorlijk serieus is, zijn er ook flink wat geestige oneliners.
De kostuums zijn bijzonder fraai. De vaste achtergrond van het theater is afgedekt met doeken, waarin symbolisch de situatie van de voorstelling wordt uitgebeeld: een stad vol vuur. Aan de zijkant zijn een paar ruimtes die voor enkele scenes worden gebruikt, waaronder ook een mooie jaknikker. Zeker de auto van de Don Luiz-clan heeft een duidelijke Zorro-vibe, maar er komt meer rijdend materieel langs, wat toch vrij uniek is op een theaterpodium.
Zorro: Generaties is, mits je niet bent afgeschrikt door de eerdere waarschuwing, een mooie avond uit voor mensen die in de regio wonen. Er is een sfeervol plein voor een drankje na de voorstelling om gezellig na te praten. Of, voor wie liever niet te laat thuis is, biedt het een mooie zondagmiddag. De voorstelling is nog tot en met 6 september te zien.
