Er is altijd maar één kans op een eerste ervaring. Dat geldt natuurlijk ook voor een bezoek aan een nieuwe musical. “The Little Big Things”, dat nu te zien is in Carré, was eerder te zien in Londen, in het @SohoPlace, een betrekkelijk nieuw theater met het podium in het midden, en opgangen vanuit vier hoeken. Hoewel het zeker niet klein is, is het toch vrij intiem, vanwege de korte afstand naar het podium. Het is waar ik deze voorstelling voor het eerst zag, en ik was zwaar onder de indruk. Het waargebeurde verhaal van Henry Fraser, mondartiest was dramatisch, ontroerend en inspirerend. Zonder een tranentrekker te zijn ging er een pakje zakdoekjes doorheen, en kwam ik nog met vegen de zaal uit. De show kreeg gemengde reviews, van 2 tot de welverdiende 5 sterren die ik er zelf ook aan gaf. Een voorstelling waar alles bij klopte, waar het fraaie spel schitterend samenviel bij het veelal met licht gecreëerde podiumbeeld. Een ervaring die je iedere theaterbezoeker gunt.
De aankondiging dat deze show naar Carré zou komen kwam als een verrassing. Vanwege de aansprekende titel een fijne aankondiging, maar ook wel eentje met zorgen. Lukt het om dezelfde sfeer te creëren in een zaal die een stuk groter is. Dat de voorstelling een nieuwe regie zou krijgen maakte het extra spannend of de magie ook hier weer zou terugkeren. Het antwoord op de vraag kan ik geven na een bezoek aan de première, en dat is: ten dele. Waar in Engeland er een soort wij-gevoel ontstond op het moment dat Henry op het podium vertelt waar de musical over gaat, het einde spoilert, aangeeft dat het mogelijk best een slecht onderwerp is voor een musical maar dat de deuren dicht zitten en er geen geld wordt teruggegeven, zit je in de voorstelling. Door de afstand moet er in Carré een stuk harder worden gewerkt. Het stuk blijft inhoudelijk die mooie balans houden tussen drama en humor, met alle herkenbare emoties, maar voelt wat minder in balans als zijn voorganger. Toch hoop ik dat deze voorstelling de bezoekers net zo’n (uiteindelijk) warm gevoel geeft als mijn eerste bezoek.
In ‘The Little Big Things’ maken we kennis met de familie Fraser. Zoals gezegd wordt de voorstelling ingeleid door Henry Fraser. Hij zit in een rolstoel, maar dat is niet altijd zo geweest. We zien en terugblik waarin een jongere variant van hemzelf door zijn twee oudere broers meegevraagd wordt op vakantie naar Portugal. Zijn moeder vind het geen goed idee dat voor een 17-jarige. Zijn vader is teleurgesteld, omdat hij had gehoopt samen met hem aan de boot te werken. Maar omdat hij ziet hoe graag Henry het wil (hij heeft met zijn hoofd en handen een soort variant op Bambi-ogen), stemt hij toe, mits hij de komende rugbywedstrijd wint. ‘No pressure, no diamonds.’ Zijn oudste broer belooft ook nog goed op hem te passen. De wedstrijd wordt gewonnen en twee dagen na zijn broers, omdat zijn paspoort verlopen was, is het voor hem ook feest in Portugal.
Het feest is van korte duur. Een duik in zee veroorzaakt dusdanig nekletsel dat hij vanaf zijn schouders naar beneden verlamd raakt. Een maandenlange revalidatie volgt, maar Henry tart alle verwachtingen, en is veel sneller dan verwacht in een staat dat hij het ziekenhuis mag verlaten. Niet in de laatste plaats door Agnes, de fysiotherapeute. Zij weet dankzij haar dwerggroei hoe het is om invalide te zijn. (‘In het ziekenhuis ben je invalide, maar daarbuiten pas echt’). Hoe het is om de dromen die je had nooit waar te kunnen maken. Henry moet zich verzoenen met zijn nieuwe leven. De spanningen tussen nu en toen worden uitgebeeld door de oudere Henry met zijn jongere zelf te laten praten. De oude wil van de jongere weten wat er die dag is gebeurd, terwijl die er niet over wil praten. Er is veel interactie tussen die twee. Ondertussen moet ook het thuisfront zich verzoenen met de nieuwe situatie. Eerst praktisch, maar ook psychisch. Want nagenoeg iedereen zit met de schuldvraag, ook Henry. En hoe zal het in dit nieuwe leven gaan met Katie, het meisje waar hij voor zijn vakantie een oogje op had, en nu nog steeds.
Ed Larkin herneemt zijn rol als de oudere Henry Fraser, en doet het fantastisch. Hij is duidelijk nog niet klaar met deze rol. Zijn jongere versie wordt vertolkt door Djavan van de Fliert, die tot voor kort vooral op het West End te zien was (o.a. Olaf in Frozen). Het is een fraaie vertolking van een jonge, levendige 17-jarige. Ook heel fraai is de rol van zijn jongere broer Dom (Francisco Schuster), de mondigste van het stel. Hij pakt de lach in een aantal komische scènes, maar is ook zeer geloofwaardig in zijn emoties. De rollen van de oudere broers Tom en Will (Winny Herbert en Jurriaan Bruinier) voelen wat ondergeschoven, op enkele momenten na, die ze goed invullen. Liam Tobin, die tijdens deze première de geblesseerde Edwin Jonker vervangt, speelt zijn rol vol verve, en is een van de uitblinkers op het podium. Joy Wielkes geeft als Henry’s moeder alles in de uitval waar we heel lang op zitten te wachten, en ook haar uitvoering van ‘One to Seventeen’, een terugblik op Henry’s jeugd, is schitterend. Vocaal vuurwerk is er van Sarah-Jane Wijdebosch als dr Graham. Lucia Zemene zet een liefdevolle Katie neer. De cheeky, ‘schijt aan de wereld’ Agnes wordt met de nodige humor neergezet door Tessa Jonge Poerink; een rol die waarschijnlijk gedurende het spelen nog vrijer en daardoor alleen maar leuker wordt. Het ensemble is prettig gevarieerd. Het valt niet alleen op dat er kleurenblind is gecast, maar ook ruimte is gecreëerd voor mensen met een handicap. Drie leden zitten in een rolstoel - het levert onder andere een mooie weergave van de rugbywedstrijd op, en dat Lucia Zemene een beenprothese heeft is eerst niet, en dan bewust heel zichtbaar.
Er wordt in deze voorstellingen veel met licht gewerkt. Deels is dat gerelateerd met kleur, die in Henry’s nieuwe leven een belangrijke rol gaat spelen. Het levert mooie plaatjes op. Rekwisieten worden spaarzaam gebruikt, zoals een bed en een koelkast, wat er tevens voor zorgt dat iedereen goed in zicht blijft. Het publiek zit tenslotte aan vier kanten. Het gebruik van een watergordijn voelt als overbodig: helemaal bij de stilistische weergave van het ongeval, zoals ij wel meer dingen in de voorstelling als overbodig ervaar. Een rolstoel die van een ramp afgaat, of eentje die een meter naar beneden springt van het podium naar zaalniveau: ik vermoed dat het de bedoeling is aan te geven dat je niet te snel moet aannemen dat iemand iets niet kan, maar voor mij is het toch meer een ‘laten we een snufje Starlight Express toevoegen’. Er zitten ook wel erg drukke scènes tussen.
De songs zitten vooral in het commerciële pop/rock genre, met soms een vleugje latin, en dan weer een meer Greatest Showman achtig geluid. Heel memorabel zijn ze niet, maar liggen wel goed in het gehoor. Meestal is de tekst ook goed te verstaan, maar voor wie dat een probleem is, zijn er aan weerszijde van de lijst van het (oude) podium lichtbakken met daarop de tekst. Om deze te kunnen lezen moet je dus wel in het midden van de oude zaalindeling zitten.
The Little Big Things is een aangrijpend, fraai stuk dat goed wordt uitgevoerd, met wat kleinere makkes. Zeker voor wie de Londen-versie niet kent is het een aanrader, en een waardige opvolger voor Hadestown. We mogen blij zijn dat Carré zijn nek heeft uitgestoken met deze onbekende titel.
