Recensie

Callas Onassis Kennedy

Scheepmagnaat Ari(stoteles) Onassis hield wel van beroemde vrouwen. Na een lange affaire met operazangeres Maria Callas liet hij haar in de steek voor voormalig presidentsvrouw Jackie Kennedy. Deze driehoek is de basis voor een nieuwe muziektheatervoorstelling. ⭐⭐⭐

Twee en een half jaar geleden was de première van het bijzonder fraaie en intrigerende ‘In Bed met Dietrich en Piaf’, nu is het drietal acteurs terug met ‘Callas Onassis Kennedy’. Wederom gaat het dus om feiten en fictie rond wereldberoemde personen. Deze nieuwe voorstelling boeit vooral in de tweede akte.

Het verhaal wordt verteld op twee locaties. In de eerste akte is dat de filmset van Medea in een woestijn in Turkije. Het is 1969, en Maria Callas is gestopt met zingen. Pier Paolo Pasolini heeft haar overgehaald de rol van Medea te spelen in zijn nieuwe film. De gerenommeerde regisseur is controversieel, wat deels te maken heeft met zijn communistische standpunten en deels met zijn geaardheid. Callas heeft moeite met de rol van Medea. Bij haar wraak kan ze zich van alles voorstellen, maar het vermoorden van je kinderen is toch echt een stap te ver. Pasolini belooft haar het einde te veranderen. Pasolini’s moeder ziet het met lede ogen aan. Als er uit Italië allerlei berichten komen over seksueel misbruik van haar zoon vindt zij dat hij een gewone film moet maken, en ze is niet vies van wat manipulatie om dat voor elkaar te krijgen. In de tweede akte is de plaats van handeling het dek van het miljoenenjacht van Onassis, enkele jaren later. De scheepsmagnaat lijdt aan een spierziekte en het gemis van zijn overleden zoon, en ontspant er met zijn vrouw Jackie, die vooral in het Witte Huis-verleden lijkt te leven. Dan verschijnt Maria Callas er met een (nogal verlaat) huwelijkscadeau.

De rol van Maria Callas wordt gespeeld door Frédérique Sluyterman van Loo. Ze speelt haar als een krachtige vrouw, die ook eenzaam en gekwetst is. Pasolini en Onassis worden gespeeld door Ger Otte, die ook de partijen achter de vleugel voor zijn rekening neemt. Vooral de rol van Onassis is sterk: een man die met geld alles kan krijgen en zijn vrouwen ook als zodanig behandeld. Irene Kuiper is Pasolini’s moeder en Jackie. De ene erg betrokken bij haar zoon, de ander leeft in een andere wereld. Hoewel haar acteerwerk beperkt blijft tot het verzorgen van Onassis direct na de pauze heeft celliste Marieke van der Heyden een belangrijke rol in de sfeer van de voorstelling, waarin muziek natuurlijk een belangrijke rol speelt. De stem van Callas horen we vanaf band, maar de voorstelling zelf kent zowel originele nummers als bestaand klassiek werk.
Bijzonder is het hedendaagse tintje die de voorstelling heeft gekregen. Er wordt al snel geklaagd over het 3g netwerk en het nieuws komt via internet binnen. De verwijzingen naar klassieke Griekse verhalen (naast Medea voor Callas is er een voor Onassis een duidelijke parabel met Deadalus en Icarus) is met twee Grieken (Naast Onassis komt ook Callas uit Griekenland) passend.

Hoewel er in de tweede akte soms mooi wordt teruggegrepen op de eerste, voelt de eerste toch niet helemaal passend. Niet alleen missen we twee van de drie titelpersonages, maar is de derde gevoelsmatig ook niet de hoofdpersoon. Het lijkt hier toch vooral om Pasolini te draaien, wat het allemaal niet erg urgent maakt. Daarom voelt deze wat langdradig aan. Wat ook niet helpt is dat de samenzang niet optimaal is en de liedjes waar ze met z’n drieën zingen daardoor niet erg beklijven. Na de pauze voelt zodoende ook als een rehabilitatie.

Maria Callas Onassis weet dus vooral in de tweede akte te boeien. Naar het einde toe is er nog een aardig Droste-effect, en de ontknoping doet je je toch afvragen. Zou dit echt zo zijn gebeurd?

Foto’s: Willem Sluyterman van Loo

24 October 2019
Reguliere voorstelling
Rijswijk
Rijswijkse Schouwburg
http://callasonassiskennedy.com/

Over de auteur

Jeroen schreef dit artikel voor jou

Jeroen

Jeroen is sinds 2005 redacteur van Musicalworld. Hoewel Jeroen al jong in aanraking kwam met theater, is zijn passie voor musical pas deze eeuw tot volle bloei gekomen. Hij was zeer onder de indruk van de eerste voorstelling van Cats, en de Nederlandse versie van Oliver uit 1999, op basis van de film al een van zijn favorieten, was de eerste voorstelling die hij meermaals zag. Toch waren deze bezoeken eerder sporadisch dan frequent. Sinds hij redacteur is van Musicalworld bezoekt hij meer dan 100 voorstellingen per jaar. Jeroen is de Musicalworld-specialist op het gebied van familievoorstellingen en kindervoorstellingen. Hij is tevens de correspondent voor Vlaanderen. Ook in Duitsland en Engeland (Londen) is hij regelmatig te vinden. Hij doet ook verslag van amateurvoorstellingen die voor neutrale toeschouwers de moeite waard zijn. Tot zijn favoriete musicals behoren naast Oliver! meer musicals met kinderen in de hoofdrol. "Billy Elliot" is zijn all-time favorite, maar daarnaast moeten zeker "Whistle down the Wind", "Matilda" en "The Secret Garden" worden genoemd. Daarnaast zijn Chicago, Come from Away, Spamalot en Soho Cinders voorstelling met een ongelofelijke aantrekkingskracht. Hoogtepunten in het jukebox-genre: Our House, Ich war noch niemals in New York en Ich Will Spass? (en voorganger Doe Maar). Favoriete Nederlandse producties zijn: Ganesha (een Perfecte God), Lelies, Wat zien ik? en Kuifje. Naast het bezoeken van musicals is hij een frequent bezoeker van attractieparken. Favoriete park in Europa is Europa Park (met een uitgebreid entertainment programma). Naast deze tijdverslindende hobby is Jeroen ook nog werkzaam in de ICT.

Meer van Jeroen

Meer artikelen van Jeroen

Delen