‘Next To Normal’, ooit een Broadway-sensatie, die overal in de wereld te zien was, maar een tijdlang in rustiger vaarwater was beland. Maar na een sensationele versie op West End in 2024 lijkt het stuk weer helemaal in. Een paar weken terug nog zag ik het stuk in Vlaanderen, in eveneens een bloedmooie versie, en nu is Den Haag aan de beurt. Tot en met zondag is de voorstelling te zien in het (bij deze buitentemperaturen nog behoorlijk koele) Korzo Theater, uitgevoerd door Brooklyn Productions, een stichting met als doel het maken van amateur musicalvoorstellingen met een sociaal-maatschappelijke insteek. Een stichting die is opgericht omdat de mensen erachter heel graag dit stuk wilde gaan spelen. Dit is het resultaat en zo zien we dit het echtpaar Iris en Presley Roozenburg als Diana en Dan Goodman, en Giancarlo Idili als de dokteren.
‘Next to Normal’ is een pittige, confronterende voorstelling. Centraal in de voorstelling staat Diana Goodman. Zij heeft een bipolaire stoornis, en aan het begin van de voorstelling zien we haar in wat we een standaard gezinssamenstelling kunnen noemen. Vader, moeder, zoon en dochter. Waar de zoon vaak precies lijkt te zeggen wat moeder wil horen, is de relatie moeder-dochter stroever. Dat het voor dochter Nathalie lastig is om een opmerking als “Ik zie u graag, tenminste zo goed als ik kan” te horen is ook volkomen begrijpelijk. Waar vader Dan de rust zelve probeert te zijn, zien we Diana hyperactief worden, bijvoorbeeld door een heel brood aan boterhammen te willen smeren, op de grond. Nathalie is ook hyperactief en gestrest, maar als ze in contact komt met Henry, lijkt hij bij haar wat rust te kunnen brengen. Ze neemt hem echter voor geen goud mee naar huis. Als vader Dan hem tegen haar zin mee naar binnen neemt, precies op de verjaardag van de zoon des huizes, blijken de zaken weer flink anders te liggen dan in eerste instantie gedacht.
Wat meteen opvalt bij binnenkomst in de zaal is het perfect ogende decor. Een solide keuken als basis, met een blok dat kan verschuiven. Een living aan de zijkant, en een eerste etage waar de band zit, en zich ook enkele scènes afspelen. Naar boven toe is het decor zwart, mogelijk een symbool voor de zwarte wolken die boven dit schijnbaar normale gezin hangen. In die context zouden de lichtstroken, die de agressievere nummers versterken, bliksemschichten kunnen zijn, al hebben ze wel verschillende kleuren. Aan het begin van de eerste, en later ook de tweede akte, is er even een moment dat de musici, dat zich op die etage bevinden, vol in het licht staat. Opdat we niet vergeten dat zij ook een wezenlijk deel zijn van de voorstelling, iets wat we door de nagenoeg perfecte uitvoering van de muziek misschien voor zoete koek zouden aannemen.
Als amateurs een pittig stuk als ‘Next to Normal’ oppakken wordt je als recensent vooral al wel een beetje nerveus, want best leuk is ineens niet goed genoeg meer. Er moet echt overtuigend worden geacteerd, en behoorlijk goed worden gezongen. Dat laatste is bij dit stuk, dat van stevige rock tot intiem kleine songs kent, zeker geen sine cure. Met dan ook nog eens die twee waanzinnige professionele shows nog in het achterhoofd. Het niveau van die shows blijft inderdaad buiten bereik, maar deze ‘Next To Normal’ staat als een huis. Er wordt inderdaad heel goed geacteerd en gezongen. Er zijn wel enige momenten dat het songmateriaal een uitdaging blijkt te zijn, maar die zijn spaarzaam.
Iris Roozenburg doet het uitstekend als Diana, met haar overenthousiaste en depressieve buien, en haar deels eigen wereld. Presley Roozenburg is als Dan die rots in de branding, die vrijwel altijd rustig blijft, hoewel hij sommige spontaniteit met Diana deelt. Zo krijgt dochter Natalie van beide kanten te horen over de seks, iets waar een dochter natuurlijk niet op zit te wachten. Elize de Kool speelt die dochter, in wiens hoofd het ontzettend druk is. Floris Mol speelt (aankomend) vriendje Henry Hij is heerlijk ontwapenend onzeker tijdens wat we de eerste kennismaking zouden kunnen noemen, maar uiteindelijk ook een rots in de branding voor haar. Er is een prachtige chemie tussen het tweetal, geaccentueerd in een van de latere scènes in het stuk. Ralf Hofstede speelt de zoon, die het goed met zijn moeder kan vinden, met de nodige humor. De keerzijde, die zich in dit stuk ontvouwt, wordt eveneens goed vertolkt. (Er dieper op ingaan zou het verhaal te veel spoileren). De rol van de dokteren waar Diana haar heil zoekt - de eerste is een echte pillendokter, de tweede wil het vooral door praten oplossen – is voor Giancarlo Idili. Twee bijna tegengestelde personages, die goed onderscheidend worden vertolkt. Zeker de ‘rockster’ in dokter Madden (in het hoofd van Diana toch) levert grappige momenten op. De humor, die in het stuk zit, verlicht soms de zware thematiek of accentueert deze juist, en is daarom erg belangrijk.
De eerder genoemde West-End productie lijkt ook de inspiratiebron voor de regie, al is het zeker geen kopie. Het verhaal wordt duidelijk in beeld gebracht, en zeker de songs waarin zich meerdere scènes afspelen, is de staging mooi ondersteunend aan de eventuele parallellen tussen die scènes. Interessant is de rol van de koelkast in een van scènes, en knap is het gooi- en zittend vangwerk met potjes pillen.
Deze ‘Next To Normal’ mag er dus zijn, en wij zijn heel benieuwd wat de toekomst gaat brengen. Wie hier nog bij wil zijn kan dus vandaag en morgen nog terecht in het Korzo theater.
Scènefoto’s: Laura Neelissen
Overige foto’s: Musicalworld
