Met “We zijn toch familie!” keert Oatmilk terug bij de familie Polman, die centraal stond in “Ver van je bed”. Deze ‘cabaretmusical’ werd goed ontvangen door de pers en de Musical Award jury. Het is een wijze keuze om niet gewoon een twee achter die titel te plakken: musicalfans weten dat er een aantal zeer bekende titels zijn, die zo’n deel twee kregen, terwijl de rest van de wereld er terecht nooit van heeft gehoord. Want aan de ene kant schept het verwachtingen, en aan de andere kant weerhoudt het mensen die het eerste deel niet hebben gezien, en dus denken het niet te kunnen volgen. En tenslotte is er de hamvraag of er nog voldoende materiaal rest voor een tweede deel.
Voor “We zijn toch familie!” kunnen we die laatste vragen beantwoorden. De verwachtingen voor de mensen die het eerste deel kennen worden volledig waargemaakt, en er blijkt dus genoeg materiaal voor wederom een vooral geestige, en soms ontroerende voorstelling met herkenbare emoties. De voorkennis van deel een geeft je iets meer inzage in de karakters, maar is zeker niet nodig om het verhaal te volgen. Waar je die niet hebt is het zelfs leuk wat te speculeren of het inderdaad zit hoe je denkt hoe het zit rond de personages in de voorstelling.`
Dat is in de eerste plaats Hannah (Renée de Gruijl), de dochter van het gezin, die het weekend ook wil gebruiken om aan te kondigen dat ze, nog steeds vrijgezel, een baby verwacht. Haar broer Pieter (Martijn Kardol) zit in een stormachtige fase in zijn huwelijk met Patricia. Of zij er nu wel of niet bij is dit weekend blijft lang onduidelijk, want we horen dat ze steeds met andere dingen bezig is. Moeder Marjan (Annick Boer) heeft een relatie met haar life-coach Jan Dirk(Bart van Veldhoven), die een beetje zweverig in de wereld staat. Vader Evert, die probeert opnieuw contact te krijgen met zijn voormalige gezin, wordt vertolkt door Paul de Leeuw.
De situatie van het moment geeft natuurlijk de nodige onderliggende spanningen. Evert vind de nieuwe life-coach maar niks. Pieter is nogal negatief naar zijn vader vanwege zijn affaire. Voor Marjan is de hele situatie met nieuwe en oude liefde superongemakkelijk. En Jan Dirk ervaart door het aanhalen van familietradities dat hij buitenspel wordt gezet. Zowel Hannah als hij hebben dus hun eigen redenen om er zo veel mogelijk een harmonieus weekend van te maken. En zo vinden we de familieleden soms achter de traditionele sjoelbak dan weer in de relaxende sauna (nee, zo’n ding heet een Löyly). Er worden dus tijdens de voorstelling een hoop vragen opgeworpen: Keert er een vorm van harmonie terug in het gezin? Wat wil Marjan niet dat Evert vertelt? Waarom wordt er moeilijk gedaan over een DNA-test ten behoeve van de nieuwste telg? Hoe zit dat met Patricia? Genoeg te speculeren dus tijdens de voorstelling, waarbij aan het eind duidelijk wordt of dat wat je dacht ook daadwerkelijk de uitkomst is.
Aan het begin van de voorstelling is het nog een beetje zoeken naar de toon. Het is vooral komisch, met een lied rond het familieweekend op de Veluwe, het al dan niet hebben van een eigen badkamer en het meenemen van handdoeken. Ondanks dat vader Evert al iets heeft aangereden op de heenweg, is de sfeer overall nog al jolig, als Evert een gevoelig lied inzet rond herinneringen en foto’s op zijn telefoon. Juist omdat hij veel succes had met dit soort nummers, voelt het als een we hebben Paul de Leeuw, dus laten we hem een mooi lied zingen- moment, dan helemaal passend in de voorstelling. Juist erna valt de boel op zijn plaats, en wisselen gif en zoet elkaar mooi af. Ieder karakter heeft zijn kwetsbare moment, al dan niet met een nummer over die gevoelens, die weer worden afgewisseld met hilarische momenten en songs. De ene keer is het gieren om een valse opmerking, de andere keer gniffelen om blote billen, of om de resultaten van een verkeerde inschatting rond een wolf. De voorstelling dendert door naar een geslaagd einde, ook al voelt het even alsof ze hun kruit verschieten met een heerlijk swingende finale-song (qua toon en grandeur), die niet het slot blijkt te zijn. Maar ook het uiteindelijke einde werkt prima.
Omdat het altijd fijn is om genoemd te worden: de voorstelling heeft een fijn script (Maarten Hopman), goed spel (de cast), en een duidelijke regie (Owen Schumacher). De songs van Ezra van Nassauw zijn uptempo pakkend, met af en toe melodische veranderingen die je niet meteen voelt aankomen. De ballads raken de juiste toon. Een eenvoudig decor (Roos Veerkamp) van de contouren van een Veluwse vakantiebungalow, en een losse buiten Löyly oogt prima en helpt bij de vertelling,
Mijn collega schreef het al bij ‘Ver van je bed”, de term cabaretmusical is wat gezocht. Musical is al een parapluterm voor de meest uiteenlopende types shows, en voor cabaret geldt hetzelfde. Een lied over de toekomst vol dreigingen zou in beide genres kunnen passen, net als een opmerking als “De Jetten van het gezin” (voor uitleg moet je de voorstelling maar gaan kijken), maar er zijn genoeg musicals die dergelijke verwijzingen bevatten. Maar mocht deze term mensen naar het theater lukken die bij alleen het woord musical thuis waren gebleven, mogen ze hier best mee doorgaan. Vanuit musicalperspectief is dit een zeer geslaagde nieuwe Nederlandse voorstelling, die het verdient te worden gezien.
