Met enige regelmaat, als de agenda het toeliet, reisden we af naar Velsen om de voorstelling van Unidos te bekijken in de knusse schouwburg. Dit jaar moeten we nog een stukje verder reizen: de schouwburg wordt verbouwd en er is een tijdelijke locatie, het Haventheater, bij de havens van IJmuiden. De stoelen zijn nog steeds blauw, maar verder is deze enorme hal en dito podium niet te vergelijken met het theater waar we zo graag kwamen. Een extra uitdaging dus voor de makers van de voorstelling, en eentje waarin ze glansrijk slagen.
The Prom is een musical van zo’n 10 jaar oud, en geïnspireerd door een waargebeurde situatie. Met name schoolontwikkelingen en de plottwist voor de pauze, en de aandacht die de prom-problemen van een lesbisch meisje van enkele beroemdheden kreeg.
‘
In de voorstelling maken we kennis met Dee Dee en Barry, hoofdrolspelers van een Broadway- musical over Eleanor Roosevelt, die door de krantenrecensies worden afgemaakt: het betekent einde musical. “Ik haat 1-sterrenstukjes” horen we Dee Dee zeggen, maar het tweetal wordt er fijntjes op gewezen dat ze geen gunfactor hebben. Het zijn een stelletje narcisten. Het tweetal heeft inmiddels gezelschap gekregen van Angie, een ensemblemeisje dat haar doorbraak heeft gemist en Trent, een afgestudeerd acteur die alleen nog wat roem heeft door een rolletje in een sit-com, jaren geleden. Ze besluiten aan hun image te werken en iets goeds te doen, en na het overwegen van grotere problemen stuiten ze op een bericht over Emma. Zij is lesbisch, en mag daarom niet naar het eindfeest, The Prom, in de staat Indiana. En zo stormen ze met protestborden binnen in een overleg tussen de hoofdonderwijzer en de ouderraad. Het is olie op het vuur. Een rechterlijke uitspraak dwingt de ouderraad tot een inclusieve prom. Juist op het moment dat je als publiek denkt dat je kennelijk naar een eenakter zit te kijken, die eindigt met de afgesproken coming out van Alyssa, klasgenote en geliefde van Emma en dochter van de dominante ouderraadouder, blijkt er een onverwachte twist.
Een goed live-orkest probeer ik altijd wel te benoemen, maar vaak moeten die het met de laatste veren doen. Laat ik daar nu eens mee beginnen, want deze voorstelling is muzikaal genieten van de eerste tot de laatste noot. De vormgeving van de show is eenvoudig gehouden: PROM staat de hele voorstelling in grote pastelkleurige letters midden op het podium. De rekwisieten hebben dezelfde kleuren, zijn vrij grof gevormd en worden spaarzaam gebruikt. Het zorgt, met uitstekende belichting, voor snelle scènewisselingen, en voor het verhaal blijkt meer ook niet nodig. Alleen voor de finale wordt echt uitgepakt. Waar het hal-gevoel van de zaal in het licht prominent aanwezig is, is dit verdwenen als het licht is gedoofd, en wordt je meegesleurd in het boeiende verhaal. Soms is een scène mooi intiem, dan weer knalt een gigantisch ensemble al dansend van het podium.
De hoofdrollen worden uitstekend vertolkt. Marloes Verwoort leeft zich prima in in de diva, die narcisme lijkt te hebben uitgevonden. Yerdin Adelaar geeft de ontluikende kwetsbare kant van zijn doorgaans extroverte karakter Barry mooi weer. Patrick Koelman is als de gefrustreerde acteur Trent prachtig in zijn (komische) timing, en weet zijn enthousiasme voor wat hij doet fraai uit te stralen. Marlies Bax heeft als Angie Dickinson een prachtig slaapkamermoment met Emma en danst daarin sterk. Baris Kirik is ontwapenend als de het sympathieke schoolhoofd, die fan is van Dee Dee, maar het ongenoegen krijgt haar nu ook echt te leren kennen. Marieke Kors is prachtig als Emma Nolan. Ze staat voor wie ze is, maar wordt toch ook omvergeblazen door de orkaan uit Broadway, die haar toch niet echt helpt. Haar liefdesmoment met Alyssa (Kimberly de Heer) is een emotioneel kippenvelmoment, juist ook door het contrast in karakters. Alyssa is nog niet out.
The Prom zit razendknap in elkaar. Muzikaal zeer gevarieerd, met muzieksoorten die passen bij de situatie. De openingsnummers rond het fiasco Eleanor klinken zeer klassiek Broadwaymusical, waar bijvoorbeeld een scène tussen Angie en Emma, waarin ze Fosse aanhaalt, ook meteen een nummer met Fosse-sound krijgt. Een scène waarin Trent de lokale jeugd erop wijst dat ze wel heel selectief bijbeltrouw zijn krijgt gospelmuziek, en als deze zelfde Trent een We are the World-achtig nummer heeft gecomponeerd, klinkt het ook echt als een goed-doel-nummer. Al is zijn pompeuze tekst hier wat minder adequaat. Hoewel het stuk voor iedereen toegankelijk is, komen de musicalliefhebbers nog eens extra aan hun trekken, met allerhande verwijzingen naar bestaande shows en mensen als Sondheim en Lin-Manuel Miranda.
In Australië zijn ze nu pas toe aan een professionele uitvoering van The Prom. In Nederland is dat gelukkig al geweest, waardoor de rechten ook vrij zijn gekomen voor amateuruitvoeringen. Het is een heerlijk stuk om je tanden in te zetten, al zal een andere vereniging, die deze voorstelling zag, wel een uitdaging hebben deze te evenaren. Ondanks dat The Prom als voorstelling een feel good show is, is het eveneens een confrontatie met de razendsnel veranderende wereld. Je vraagt je echt af of de uitspraak nu wel ten gunste van het lesbische meisje zou zijn uitgevallen. De bekrompenheid van de ouderraad heeft weer wind mee en uit zich steeds luider.
Scènefoto’s: Henk Groen
Foto’s slotapplaus: Musicalworld.
