Na afloop vertelt acteur Wout Sels nog dat de jonge producent musical nieuw leven in wil blazen. Dat deze musical anders dan anders is is zeker waar, en dat maakt ook dat ik liefhebbers van het genre hartelijk wil aanbevelen om te gaan kijken. En wel om door te lezen, omdat een kleine tip van de sluier over de vorm het wat vroeger laten landen van wat je ziet kan bevorderen.
We zien op het podium vier vrienden, die alleen een uitnodiging hebben gekregen van een reünie. Vroeger waren ze de ‘heilige vijfhoek”: jong, overmoedig, ambitieus. Degene die hen inviteerde, was de muze van de rest van de groep, maar de vier hebben haar, vaak door eigen ambities, laten vallen. In het ongewisse van wat hen te wachten staat, komen ze toch aan bij haar huis. Vervolgens zien we met flashbacks een plaatje ontstaan van wat er in de tussentijd is gebeurd.
Wat de voorstelling complex maakt is het spelen van de vijfde persoon, de muze. Het is niet meteen duidelijk dat deze rol steeds door een van de acteurs wordt gespeeld, zeker omdat er niets wordt gebruikt om haar herkenbaar te maken, en in het hele stuk geen naam voorkomt en dus ook niet wordt gebruikt (In die zin is dit de anti-Les Mis). Een bewuste keuze van de makers, maar het voelt wat geforceerd. Dat verklaart dus bijvoorbeeld dat Inge Teeuwen twee toekomstplannen heeft. Hoe sneller dit doordringt, hoe sneller je in het verhaal zit, en hoe minder je tijdens de voorstelling bezig bent om dingen die je eerder hebt gezien alsnog in het juiste perspectief te plaatsen. Het geeft wel recht aan de pauze, die het stuk heeft, maar die tegenwoordig bij een totale speelduur van nog geen anderhalf uur vaker wordt weggelaten.
Dat de tweede akte begint met het toespreken van het publiek door een van de acteurs – de rest kijkt op het podium toe, is ook een wat ongelukkige keuze. Ook hier voelt het wat geforceerd, en is de tekst te prekerig en vaag om te boeien. Gelukkig wordt daarna het verhaal in een razend tempo hervat. Het eind van de voorstelling voelt ook wat onaf. Zeker omdat je als toeschouwer de ene ‘schuld’ wat meer zal vergoelijken dan de andere, en de vrienden ook niet van alles op de hoogte houden, had je graag gezien dat daar wat mee werd gedaan.
De cast is uitstekend. Inge Teeuwen, Josje Huisman, Lotte Stevens en Wout Sels spelen vol overtuiging, en weten wel raad met de fraaie composities van Pol van Fleteren, die ze zelf speelt. Het zijn de songs van de muze die het meest beklijven. 1 Seconde door Inge, die gevoelsmatig het vaakst de rol van muze speelt, en Nooitgedachthand, door Wout. Bij die laatste lopen de rillingen over je lijf, ook omdat het gekoppeld is aan wat gevoelsmatig het ergste is wat je iemand kunt aandoen.
Als er een voorstelling is die uitnodigt tot napraten is het deze wel. Over dat je zou willen dat voorstellingen als deze, net als in America, tussentijds kunnen worden uitgeprobeerd, en daarna aangescherpt [in Nederland is De Mol en De Paradijsvogel in twee etappes gepresenteerd, en mede daardoor een prachtvoorstelling geworden, na een eerder mwoah]. Maar ook, en dat was natuurlijk de opzet van de makers, over de thematiek. Het valt wel te hopen dat zij zich niet laten ontmoedigen door de matige zaalbezetting afgelopen zaterdag. Want dat er plek is voor nieuwe, frisse musicals, daar zal iedere musicalliefhebber het wel over eens zijn.
Scènefoto’s: Steven Hendrix
Slotapplausfoto’s: Musicalworld
