musical
Synopsis

De Akademie voor Musicaltheater biedt een professionele voltijd opleiding, in drie tot vier studiejaren. Uiteraard is er een sterke basis van technische bedrevenheid nodig om het complexe musicalvak te leren beheersen. Daartoe wordt, onder leiding van…
Start > Producties > 2001 > Oorspronkelijk > Frank Sanders Akademie voor Musicaltheater
Over...

 
producent:
Frank Sanders
jaar:
2001
duur:
pauze:
Ja
genre:
Oorspronkelijk
score:
0star
websites:


Uitgespeeld groeit tijdens voorstelling


Artikel: Recensie
Voorstelling: Reguliere voorstelling
Datum: 31 mei 2008
Theater: De Roode Bioskoop
Lokatie: Amsterdam
Website: http://www.franksandersakademie.nl
Auteur: Jeroen
Lees ook: Verslag Vierdejaars voorstelling "Vrouwenvlees Verslag Derdejaarsvoorstelling "Femmes Fatales" Verslag Eerstejaarsvoorstelling "Vensters"

Dé recensent uitmaken voor boerenlul in een voorstelling over wraak. Dat is natuurlijk vragen om vergelding van de recensent in zijn eerstvolgende schrijfsel.

In Uitgespeeld wordt een groep theaterrecensenten zonder dat ze het van elkaar weten uitgenodigd in een vervallen theater. Eenmaal samen blijkt het de voltallige jury te zijn van de “Louis d"Or” van het afgelopen seizoen. Onderling is er nogal wat wrevel en al snel besluiten enkelen van hen te vertrekken. Helaas is dit niet zo makkelijk, want de uitgang blijkt onvindbaar. Al snel valt er een dode, op Shakespeareaanse wijze: doodgestoken als Julius Caesar. Het blijft ook niet bij deze ene dode.
De dader, een verongelijkt acteur, Edwin Prins, die zelf vond dat hij met zijn Shakespeare-cyclus de prijs echt verdiende. En die op de dag van de uitreiking zelfmoord zou hebben gepleegd door zich vanaf het hotel in zee te storten. De acteur wordt vergezeld van een viertal (theater)studenten, die zich als makke volgelingen profileren en helpen bij de uitvoering van het duivels plan. Als de zus van de acteur ook nog in het pand belandt is haar rol erg onduidelijk. Is zij de liefhebbende zus die van alles op de hoogte is, en misschien wel deel uitmaakt van de bloederige plannen, of is zij onwetend van wat er gaande is inderdaad alleen maar gebeld om oude kostuums op te komen halen. Is zij wel of niet oprecht als zij de doorsnee-mening deelt dat haar broer niet om kon gaan met terechte kritiek.

Het verhaal van de voorstelling is gebaseerd op een toneelstuk wat weer gebaseerd is op een film, “Theatre of Blood”. Voor de voorstelling zijn twee nieuwe nummers geschreven, de rest van het materiaal bestaat uit nieuwe teksten op bestaande musicalliederen. Op zich zijn de nieuwe teksten prima, al geldt wel dat hoe herkenbaarder voor jezelf het origineel is, hoe lastiger het is om de boodschap van deze bewerking op te pikken.

Uitgespeeld is een voorstelling met enkel podiumplaatsen. In de lengterichting staat aan weerszijde een rij stoelen voor de bezoekers; het schouwspel vindt in het midden plaats. Af en toe nadelig omdat je tegen ruggen aankijkt, op andere momenten weer heel prettig omdat alles vlak voor je gebeurt. Zeker bij het degengevecht lijk je er midden tussen te zitten, maar ook op andere momenten staan de acteurs bijna op je tenen.

De voorstelling kent twee gezichten. De eerste akte is aan de slappe slappe kant, wil niet echt vlotten en mist wat aan overtuigingskracht. De tweede akte is juist erg krachtig en intens. Ineens zien we ook hele sterke acteerprestaties. Misschien is het gebrek aan een stukje afzondering voor de voorstelling wel debet aan de concentratie. Het theater biedt de acteurs helaas geen eigen ruimte voor een rustige voorbereiding, waardoor ze lange tijd tussen de bezoekers zitten.

Uitgespeeld hinkt een beetje op twee gedachten. Aan de ene kant is er een bloedserieuze thriller, aan de andere kant zijn er een flink aantal zaken nogal over the top. In zijn geheel levert het een wat onbevredigend resultaat op. Een echte keuze zou beter zijn geweest. Op basis van wat de studenten nu hebben laten zien zou een totale over-the-top-show waarschijnlijk het beste hebben uitgepakt.

Met alle plussen en minnen is Uitgespeeld wel een voorstelling geworden waarin de tweedejaars wat van zichzelf kunnen laten zien. De optredens zijn over het geheel genomen zeker verdienstelijk.  In de tweede helft valt vooral de driehoek Edwin Prins (Bo van Vliet), Miranda Prins (Liliane de Graaf) en Tom Dekker (Darren van der Lek) op door buitengewoon overtuigend spel. Zij maken van de Confrontatie een prachtig hoogtepunt en einde van de voorstelling.

In de inleiding wordt een stukje geciteerd uit Adem en Proost (een bewerking van Katholiek en Hugenoot uit de oorspronkelijke versie van de 3 Musketiers).  Omdat de geciteerde kritieken over het algemeen nogal vilein zijn (en je zelf toch vooral oprecht denkt te zijn)  voel je je niet aangesproken door de aanval op deze fictieve collega’s. Toch is de vraag wel interessant of de gewone bezoeker er net zo van overtuigd is dat Erik Prins in dit stuk een mislukkeling is en daarom de prijs niet kreeg, als jijzelf of dat zij meer geneigd zijn mee te gaan in de gedachte dat hem de prijs door de neus is geboord.



Fotos
(foto's zijn te vergroten door ze aan te klikken)