De DAPA kent geen eindvoorstellingen per jaar. Ze sluiten het jaar af met vier titels, waar iedereen in de opleiding op kan auditeren. De keuze is erg gevarieerd. Van auditiestress tot Aidsdrama, van snedige maatschappijsatire tot platvloerse humor. Op die laatste twee titels komen we terug - die staan voor komende week op het programma.
A Chorus Line
Het is een Broadway-klassieker. De voorstelling uit 1975 staat nog altijd op de lijst met langstlopende voorstellingen aldaar. Het verhaal draait om de audities voor het ensemble voor een grote Broadway-show. Omdat de regisseur van hen verlangt iets over zichzelf te vertellen, krijgen we van allen wat achtergrondinformatie. In deze ingekorte versie krijgen twee van hen extra aandacht.
Ik ben wel eens bij een Nederlandse auditie geweest, en de situatie dat er een hele hoop op een rij staan en vervolgens iets over zichzelf moeten zeggen heb ik nog niet eerder meegemaakt. Het voelt voor de meeste van hen dan ook super-ongemakkelijk. Het maakt van hen echter echte mensen, en wetend dat het merendeel van deze groep niet aangenomen gaat worden, geeft je meteen een stukje extra betrokkenheid. Soms zul je problemen herkennen, zoals schaamte voor je lichaam, soms het gedrag, zoals de lolbroek uithangen om je onzekerheid te verbergen. Paula krijgt de gelegenheid om haar verhaal te vertellen zonder de rest, en wat volgt is een aangrijpend familiedrama waarbij zij de schuld van de dood van haar zusje kreeg aangepraat. Cassie is een geval apart. Zij was vroeger de geliefde van de regisseur Zach, kreeg rollen van hem, maar vindt zichzelf niet goed genoeg daarvoor. Zach ziet haar echter niet in de ‘Chorus’. Een incident tijdens een van de nummers zorgt ervoor dat iedereen zich afvraagt: Wat zou ik doen als ik niet meer kon dansen?
In deze ingekorte versie krijgen sommige verhalen minder aandacht. De samenstelling van de groep zorgt er tevens voor dat sommige oorspronkelijke mannenrollen zijn aangepast. Sommige karakters zouden dan ook wat meer ruimte verdienen dan ze nu krijgen. Al blijkt het voor sommigen van hen dan weer goed genoeg dat je als publiek daadwerkelijk teleurgesteld bent dat ze er niet bij zitten. Overigens, alle afvalmomenten zijn wel zo, dat ze in de volgende groepsdansnummers wel weer gewoon meedoen.
A Chorus Line draait om dans, en dat is hier goed verzorgd. Natuurlijk geeft het thema altijd een excuus voor een danser een fout te maken: het zijn immers audities, maar er hoeft zelden gebruik van te worden gemaakt. De finale, met al zijn glitters, is heerlijk. De discussies tussen de regisseur en zijn ex worden goed gespeeld, maar het is toch vooral het drama rond Paula wat je tranen bezorgt.
Grappig is om de naam van de opleiding bij het slotshownummer aan te kondigen, in combinatie met het jaar van opening op Broadway, maar het zorgt wel meteen met een hoop vraagtekens door het gebruik van de oorspronkelijke vertaling. Eerder al sprak de regisseur zijn doel uit: 4 jongens en 4 meisjes, terwijl er in de groep ook maar 4 jongens zitten. (Zij zijn niet opgelucht. Terecht, hij gaat zich er niet aan houden). Maar de gebruikte vertaling worden iconen van een latere tijd aangehaald: Rob Lowe was 11 in 1975. Het is jammer dat hier niet ook aan is geschaafd, maar in zijn totaliteit is deze A Chorus Line een fijn avondje uit.
Rent
Voor een uitvoeriger beschrijving van de musical verwijs ik naar het artikel over Rent van de Frank Sanders Akademie, die ditzelfde stuk door hun derdejaars hebben laten spelen de afgelopen dagen. Helaas heeft de DAPA gekozen voor een ingekorte versie, waarbij je gekscherend zou kunnen zeggen dat de titel niet op Huur slaat, maar om het voorstellingstempo. Voor mij is dit stuk waarschijnlijk het stuk wat ik in de meeste verschillende versies heb gezien, maar ik vraag me af of het wel goed te volgen is als dit de kennismaking met het stuk is.
De zaal is ingericht in thema. Oude kranten en ander (niet rottend) afval zodra je de zaal binnenkomt. De tribune is opgerold; het podium heeft een soort mini-catwalk en er zijn dus nu een aantal rijen op de vlakke vloer. Er zijn geen coulissen. Het openingsnummer Huur wordt van extra ritme voorzien door het ensemble die drumstokken tegen elkaar slaan. Het is een spattende opening. De cast weet hun rollen goed te vertolken, de zang is degelijk, al zijn sommige noten wel een uitdaging. Voor de mensen voor wie 1996 een verre historie is, wordt tijdens de Life Support Sessie door een voice-over nog een beeld geschetst van die tijd.
Na het zien van vele versies van Rent, dat ik pas echt wist te waarderen na zelf met ziekte geconfronteerd zijn, zijn er een paar punten waar soms problemen ontstaan. Het protestoptreden van Maureen zorgt bij uitvoeringen van Rent bij mij regelmatig voor kromme tenen, maar deze versie heeft er wel iets leuks van weten te maken. De rol van Angel, straatartiest en drag queen, heeft een enorm risico van te veel geven, en ook dat is in deze versie gelukkig niet aan de hand. En ook hier biedt de rol van Mimi de gelegenheid te stralen, en wordt deze ten volste aangegrepen.Net als bij A Chorus Line bestaat de cast hier voornamelijk uit vrouwen. Roger, Mark en
Benjamin blijven mannelijke personages, maar omgekeerd Shakespeareaans gespeeld dus door dames. Ook dit is even wennen, maar daar kijk je na een tijdje doorheen.
Met sterke groepsnummers is deze versie van Rent zeker een fijn geheel, maar eigenlijk moet je Rent dit snoeiwerk gewoon niet aandoen.
