Een metronoom bij binnenkomst tikt de seconden voorbij. Het voorwerp zal een belangrijke rol spelen in deze versie van de musicalklassieker Rent. De musical beleefde 30 jaar geleden zijn Broadway-première en is gebaseerd op de opera La Bohème van Puccini. Het draait om een groep bewoners van een voormalig kraakpand aan de vervallen East Side in New York. Hier leven Roger, Mark en Collins. Benjamin was de vierde bewoner, maar trouwde met geld en kocht het pand. Met de huur, de het drietal niet kan betalen, probeert hij hen door deals afstand te laten nemen van de activistische performancekunstenaar Maureen, de ex van Mark. Zij heeft de liefde gevonden bij Joanne, een advocate. Mark is een filmmaker en legt hun levens vast. Roger en Collins zijn drager van het HIV-virus, en hoewel er wel remmers waren in die tijd, betekende dit ook onherroepelijk een doodsvonnis op termijn. Roger is begrijpelijk depressief. Zijn voormalig vriendin April pleegde zelfmoord in de badkuip, en liet een briefje achter met het nieuws dat ze beiden besmet waren. De muzikant – hij had met April een duo – worstelt erdoor ook met het schrijven van een nieuw nummer. Als Mimi op een dag voor de deur staat met een kaars voor een vuurtje, ontstaat er overduidelijk ook een vuurtje tussen de twee, maar hij vindt dat hij er niet aan toe iets met haar te beginnen. Mimi blijkt zwaar aan de drugs, en is eveneens drager van het virus. De eerste stappen van Collins, voormalig leraar Filosofie maar nu meer een techneut, zijn meteen pijnlijk. Hij wordt met knuppels in elkaar gerost en zijn jas wordt gestolen. Het is straatartiest Angel die zich over hem ontfermt. Angel trommelt op een emmertje (in deze versie wordt hij op een gegeven moment beschreven als non-binair) om in zijn onderhoud te voorzien, wat hem via een deal eenmalig ook nog eens een mooi bedrag oplevert. Het is ook de vierde persoon in dit stuk die HIV heeft.
De setting is vooral veel leegte, met aan weerzijde stoelen. Enige echt opvallende object is de badkuip die op een verhoging staat. De band zit daar weer achter. Die badkuip is het domein van Roger. Benjamin Jas vertolkt deze muzikant (merkwaardige artistieke keuze is dat we hem nooit echt zien spelen). Hij lijkt nog even op zoek, maar maakt indruk op het moment dat hij volop in de schijnwerpers staat. Lindy Wanders is overdonderend als Mimi: een optreden vol charisma en overtuiging, die me sterk doen denken aan iemand die het al jaren in Duitsland heel goed doet. Laten we voor haar hopen dat ze een even goed gesternte heeft. De chemie van aantrekken en afstoten tussen Lisa de Jong als Maureen en Floor Simons als Joanne spat van het podium. De zang is bijzonder sterk. De act van Maureen, vaak een aantal minuten doorbijten voor mijzelf, spreekt me nu enorm aan door een geweldige komische timing. Dat de cast bij dit optreden publiek is en we niet zelf moeten meeloeien voor het effect helpt hier overigens wel enorm bij. Waar we het bij de opleidingen in Tilburg wel gewend zijn is het in Amsterdam toch nog apart een Vlaamse tongval te horen. Mark is soms ook een beetje verteller en gebruikt soms de wat afwijkende Vlaamse zinsbouw. Hij zet zijn rol prima neer, met als hoogtepunt een emotionele botsing met Roger. De grootste excentriekeling van het stuk wordt gespeeld door Alex Sandwijk. Het is een hele kunst om de rol van de expressieve vredesduif goed te doseren, maar hij slaagt daar prima in. Extravagant waar nodig, maar nooit onecht. Zijn partner Collins, gespeeld door Ian van Gellekom, is meer down to earth, maar heeft eveneens het vermogen je met een lied tot tranen toe te roeren. De meest ondankbare rol van Rent is die van Benny, die voor het grootste gedeelte van het stuk toch een dubieuze rotzak is. Simon Defevere speelt hem met verve, maar toch zo dat je zijn karakterontwikkeling (of draai) blijft geloven.
Het ensemble bestaat uit Sanne van den Brink, Merle Gebben, Layana Kandou, Inanna van Rennes, Tom aan het Rot, Yara Smeets en Sterre Willemse. Zij spelen korte kleine rollen, van agent tot drugsdealer, van steenrijke partner tot bellende ouder, van daklozen tot Life Support group. Ze zorgen met de hoofdrollen voor mooi zangwerk, zoals het prachtige Seizoenen van Liefde. Op andere momenten knalt het qua energie, zang en dans van het podium. Topper is de keer, dat de black-out door een energie uitval in het pand werd gebruikt om de boel onzichtbaar te positioneren, om vervolgens los te gaan. Ook de Life Support Group scène is een tranen trekkend kippenvelmoment.
Rent is een stuk dat voor mij, naast een collectie waanzinnige songs, jarenlang nooit echt raakte maar een nieuwe betekenis kreeg toen zo’n tikkende klok in mijn leven verscheen. Het daadwerkelijke tikken hier werkt perfect om de emotionele ontwikkelingen te versterken, en ik hou het dus ook bij deze versie regelmatig niet droog. Soms is besef van sterfelijkheid nodig voor een echte ode aan het leven. Het is een fraai visitekaartje die deze lichting van de Frank Sanders’ Akademie voor Musical en Muziektheater achterlaat.
