Urinetown oftewel Zeikstad, de musical, is qua onderwerp een van de meest bizarre musicals ooit gemaakt. Geïnspireerd door de betaalplicht bij openbare toiletten in Europa werd een show bedacht rond een stad waar het waterprobleem zo groot is, dat je niet langer meer thuis je behoefte mag doen. Iedereen moet gebruik maken van betaalde openbare voorzieningen; overtreding wordt zwaar gestraft, met een verbanning naar Zeikstad, een plaats waar niemand van terugkomt. Pies in Harmony is de monopolist op dit gebied. Ze verhoogt regelmatig de tarieven, hoegenaamd voor onderzoek. We komen er echter al snel achter dat dit een wereld is van omkoping en ongegeneerd graaien.
We maken kennis met Bobby Goud, die als assistent werkt bij één van die voorzieningen. Als zijn moeder niet in staat is te betalen, en hij haar niet mag matsen, plast zij in het wild en wordt afgevoerd. Niet veel later ontmoet hij Lot, waarvan hij niet weet dat zij de dochter van de bazin van PiH is, die de weg zoekt naar het hoofdkantoor om daar te beginnen met werken. Er bloeit al snel iets op tussen de twee Als een nieuwe prijsverhoging zorgt voor een broeierige sfeer en Lot (in andere context) hem aanraadt zijn hart te volgen, wordt Bobby de leider van het protest. Lot komt zo tussen twee vuren terecht.
Ook bij deze derde voorstelling in de reeks is duidelijk de oververtegenwoordiging van dames op de opleiding te zien. Wie het stuk kent heeft hierboven al een twee geslachtswijziging gelezen (met een kleine wijziging in de plottwist aan het eind als gevolg), maar ook de agenten zijn in deze versie dames, net als nagenoeg alle bijrollen zoals de minister. Het doet verder niets aan het stuk af: het blijft een hilarische voorstelling vanaf het eerste tot het laatste moment. Dat er hier en daar een beetje in de tekst is gesnoeid doet daar niets aan af. De pauze heeft een prominente rol in het script, maar dat deze wordt overgeslagen wordt in passende comedy-stijl opgepakt.
De voorstelling wordt verteld door agent Knuppel, fijn gespeeld door Sanne Beers. Hij leidt de vroegwijze kleine Eefje door het verhaal; een verhaal waar ze aan deelnemen. Ook als er rekwisieten niet snel genoeg van het podium verdwijnen grijpt Knuppel in. Kleine Eefje, overtuigend vertolkt door Noémi Termaat is naast schattig ook behoorlijk bijdehand en heeft tijdens deze intermezzo’s regelmatig kritiek op het stuk; het levert grappige conversaties op. In het stuk heeft agent Knuppel een partner, agent Hoenderhok (Suzi Diemel), wat een paar mooie duo-act situaties oplevert. Jimmy as de dromer Bobby torent boven de rest van de cast uit, wat een opmerking over met zijn hoofd in de wolken zitten, ineens op een vreemde manier grappig maakt. Het lengteverschil met de nogal zweverige Lot (Dalou Kraai) zorgt voor ontwapenende plaatjes als ze elkaar vinden. Beiden zijn heel overtuigend in hun rol.
Vocaal vuurwerk is er van de dominante mevrouw Grijpstuivers, gespeeld door Sanne van Winden. Bij deze beheerder van de openbare voorziening laat je wel uit je hoofd om zonder te betalen te plassen. Toch… Diede Kijftenbelt voelt zich als een vis in het water als de machtige baas van PiH. Hoewel her en der er wel wat kleine kritische noten kunnen worden geplaatst, is het spel van de hele cast over het geheel genomen goed. Ensemblenummers schitteren, confrontaties knetteren en het podiumbeeld, is mede door de gebruikte achtergrondprojecties, erg fraai.
Komische en grimmige scènes en momenten wisselen elkaar af in dit stuk, dat naarmate de tijd vordert sinds het werd geschreven ook steeds minder belachelijk lijkt te worden. We leven inmiddels in een tijd waarin multinationals daadwerkelijk grote macht over de wereldbevolking hebben, en waarin populistische leiders hun bevolking liever met het spelen van goed weer richting afgrond leiden dan onpopulaire maatregelen te nemen die het onvermijdelijke onheil zouden kunnen tegenhouden.
Urine town is en stuk dat uitnodigt tot creativiteit, en ook in deze versie heb ik weer mooie nieuwe dingen gezien, en zaken die het op een of andere manier een echt Dapa stuk maken. Zonder het te kunnen omschrijven zit er in de humor al jaren ook iets eigens, zelfs bij wisselende regisseurs. Dit was een waar feestje.
Verslag Young Frankenstein op de volgende pagina>>>
Verslag Young Frankenstein op de volgende pagina>>>
Verslag Young Frankenstein op de volgende pagina>>>
