Plat en schunnig, maar o zo grappig. Young Frankenstein gaat in figuurlijke zin nergens over, maar is wel 100% pure entertainment, volgestopt met dubbelzinnigheden (wat is innuendo toch een veel ondeugender klinkend woord om dit te beschrijven) en flauwe grappen.
De laatste van de vier DAPA voorstellingen is de eerste waarbij nagenoeg alle essentiële rollen gespeeld worden door het geslacht zijn waarvoor ze zijn geschreven. Hiervoor moest wel een beetje worden gesmokkeld, want in de rol van de oude Victor von Frankenstein zie ik een bekend gezicht. Dapa alumnus Ralf Hofstede zag ik vorige week nog als Gabe in Next To Normal. In dit stuk kan hij zich, voornamelijk als schilderij want Victor s overleden, toch lekker uitleven.
Het verhaal van Young Frankenstein gaat over professor Fredrick Frankenstein. Hij schaamt zich voor zijn familienaam, dus laat het uitspreken als Fronkenstien. In naam briljant, al laat een demonstratie voor studenten vooral zijn horkerige kant zijn. Hij erft het kasteel van zijn gekke grootvader, en neemt afscheid van zijn verloofde: een diva-type dat zich niet door hem laat aanraken. In de openingsscene hebben we gezien dat hem waarschijnlijk een warm welkom te wachten staat. Het volk is blij dat de gekke von Frankenstein dood is, zal de eventuele erfgenaam een warm welkom geven, maar verwachten niet dat hij komt. De gebochelde Igor wacht hem op, in de verwachting dat hij de experimenten van zijn grootvader gaat voortzetten. Het zal de combinatie zijn van de bevallige Inga, die Igor (je zegt Eijegor) alvast had ingehuurd en de dromen die hij in het kasteel heeft: Frederick gaat tegen zijn eerdere voornemen in toch aan de slag. Na een ongelukje met het beoogde hoogbegaafde brein neemt Igor een andere mee. Het experiment lijkt in eerste instantie lijkt te mislukken, maar precies als het grommende monster tot leven komt, staat de dorpsbevolking voor de deur, hoegenaamd om hem te verwelkomen. Het monster ontsnapt, en een klopjacht, bizarre ontmoetingen en een aantal wonderlijke momenten volgen.
De musical heeft duidelijk raakvlakken met het veel bekendere The Producers, en sommige songs en songdelen zouden muzikaal ook prima in deze voorstelling passen. Beide voorstelling zijn van de hand van Mel Brooks, en beiden zijn ze gebaseerd op een eerdere eigen film, waaruit ook veel van de humor is overgenomen. De running gag dat de paarden beginnen te hinniken als de naam van Frau Blücher wordt genoemd is daar bijvoorbeeld een van. De dubbelzinnigheden in tekst beweging (zoals op een wiebelige hooiwagen), de soms bijzonder rare opmerkingen, zoals de optie “dagje naar het strand” op zoek naar een lettergreep bij een stressvol potje hints, het enorme ensemble bij een nummer van een blinde over eenzaamheid. Het draagt allemaal bij tot de meligheid, die de voorstelling zo grappig maakt.
Ook bij Young Frankenstein worden een aantal prachtige achtergrondbeelden gebruikt. Ook de ‘mad professor’-machine ziet er geweldig uit, met zijn handels en lichtjes. Het is een fijne entourage waarin de leerlingen van de DAPA lekker los kunnen gaan. De ensemblestukken zijn heerlijk, de vaart zit er goed in, en ze stralen uit dat ze lol hebben in het spelen ervan. De Puttin’On the Ritz-tapdans-act aan het einde van de tweede akte straalt.
Rens van Vliet speelt de opbloei van de wat horkerige professor mooi. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de jodelende lolita Inga, leuk gespeeld door Daphne Take. Chris de Haas weet wel raad met de bochelgrappen van zijn karakter Igor – dan weer links, dan weer rechts, dan weg? Of toch niet. Het is maar fijn dat een musical geen wedstrijd is, want dan zouden Mara Schregardus als Frau Blücher en Macy Verschoor als verloofde Elizabeth strijden om meest knallende solonummer. Ze doen het allebei waanzinnig goed.
Deze laatste eindvoorstellingen hebben een enorm verschil in plot maar vooral een aantal overeenkomsten. Het “luister naar je hart” komt in beiden terug, ze zijn pure comedy en zorgen daarmee voor een bulderende zaal. Zo gaat DAPA met het lach het schooljaar uit.
