Bij binnenkomst in het theater is er steeds vaker een thematisch fotopunt voor het maken van een selfie. Ook bij deze Mees Kees-musical is deze er, maar er staat een opvallend attribuut voor: een politiemotor. De motor staat ook op de poster. Niet meteen iets wat je associeert met een basisschoolklas, maar de musical geeft de bijbehorende verklaring.
De verhalen van Mees Kees zijn heel populair. Na de boeken kwamen er films, en een televisieserie, en vervolgens ook een musical. Nu is er, door een andere producent, een tweede, gebaseerd op het boek ‘De Husselrace’. Mees Kees is een stagiair, die nog niet al te lang meester is van klas 6b. Schoolleidster mevrouw Dreus houdt hem goed in de gaten, en vooral geluidsoverlast stoort haar enorm. In de klas zitten voor de kenners bekende gezichten Tobias, Hasna, Sep, Jacky en Aukje. In eerste instantie is de setting dat de zaal de klas is, en deze leerlingen komen dus daadwerkelijk uit de zaal het podium op. Er is een geraffineerde manier gevonden om de mensen in de zaal die Mees Kees niet kennen even snel op de hoogte te brengen. Rachida moet een spreekbeurt geven, maar die is daar zo bang voor dat ze zich op de wc heeft opgesloten. Mees Kees geeft vervolgens die spreekbeurt, met als onderwerp Mees Kees. Relevant voor de voorstelling: hij heeft een broer bij de politie. De school gaat binnenkort naar een nieuw gebouw, dus Dreus is druk bezig met de bijbehorende feestelijkheden. Voor klas 6b betekent dit dat ze zich mogen verkleden, en dat er iemand een stuk moet voorlezen. Ondertussen komt er een nieuwe leerling op school, Sammy, Hij heeft leesproblemen, en zijn moeder wil hem niet bij die stagiair in 6b hebben, maar in 6a is geen plek, Natuurlijk weet Mees Kees een oplossing voor zijn dyslexie, namelijk door de letters van de woorden te verschuiven, waardoor Sam ineens wel het goede leest. Ook zijn sociale antenne kan hij tonen, als Tobias na een pesterige opmerking van Jacky teleurgesteld is dat Hasna een vies geluid maakt bij de gedachte aan zoenen met Tobias. Als Sammy’s moeder (die we te zien krijgen via een groot telefoonscherm, in gesprek met Dreus) geen genoegen neemt met de beslissing en de hond van Mees Kees ziek blijkt te zijn volgen de verwikkelingen zich op.
De kracht van de voorstelling zit vooral in de meedoe momenten met de zaak, vaak in combinatie met de liedjes. Al is het meest opvallende moment ongetwijfeld de reactie op de “argeloze” zes of zeven in de tekst: als één mond knalt zonder aansporing het woord van 2025 uit de jonge monden uit de zaal. Meest aanstekelijke nummer is de Taartenbakrap van Sep, dat vol enthousiasme wordt uitgevoerd en ontvangen. De jonge castleden vertolken hun rollen sowieso sterk. Natuurlijk hebben ze hun stereotype karakters, maar ze komen wel echt tot leven. Max Hameetman is aimabel als Mees Kees, en Hanneke Drent weet wel hoe ze ijdeltuit Dreus moet neerzetten. Een mooi contrast met de liefdevolle moeder van Kees, die ze ook speelt.
Opvallend zijn zeker ook de scenes waarbij voor een groot projectiescherm wordt gespeeld. Als Tobias medicijnen moet halen, en later, als er een noodgeval is, zien we Tobias al dan niet met de broer van Kees op de motor.
Maar waar er genoeg hoogtepunten zijn, zitten er ook een aantal zwakheden in de voorstelling. Het tempo zakt soms wel heel erg in. Wat vooral jammer is, is dat de changementen zo lang duren. Vooral aan het eind, als je juist vaart wil hebben, stoort dit behoorlijk. Ook jammer is dat de stuntelige, praktische kant van Mees Kees in deze musical nauwelijks aan bod komt, wat hem wat meer een supermens maakt dan we gewend zijn, ook al is het eentje met een ontwapende houding. Zijn oplossing voor dyslexie staat in deze voorstelling centraal, maar het valt te hopen dat degene die ermee te maken hebben niet denken dat dit zo simpel oplosbaar is als het verhaal doet voorstellen. Desondanks is de voorstelling zeker wel charmant, wat de zwakke punten erin alleen maar te betreuren maakt.
Mees Kees: de Husselrace is nog te zien tot eind mei in theaters door het hele land.
